Raak betrokken bij Gods verlangen naar gerechtigheid

Terug naar de plaatselijke gemeente! Diaconale en evangeliserende organisaties zoeken de weg naar de kerk. Waarom? En waarom zouden kerken daaraan meedoen? Een kort historisch overzicht en een case study.

‘Je kunt dus als gemeente vijf tot zeven jaar betrokken zijn bij de ontwikkeling van een dorp in Afrika.’ Ik zat tegenover Siebrand Wierda, sinds kort werkzaam als zelfstandige en bezig met een actie voor Red een Kind: bruggen slaan tussen gemeenschappen hier in Nederland en gemeenschappen daar in Afrika en Azië. Toen hij die periode van vijf tot zeven jaar noemde, veranderde er iets. Ik raakte echt geïnteresseerd.

Maar eerst dit: in de jaren zestig en zeventig ontplooiden gepassioneerde mensen talrijke internationale evangeliserende en diaconale initiatieven. Zij waren de grondleggers van organisaties die we nu kennen als Red een Kind, ZOA, Dorcas en TEAR, om er maar een paar te noemen.

Ook ‘kerkelijke’ initiatieven, zoals de zending in Zuid-Afrika en Indonesië, passen moeiteloos in dit rijtje. Ook zij kwamen van de grond door gepassioneerde mensen. Ook zij ontwikkelden zich in dezelfde richting: ze professionaliseerden en kwamen tegelijkertijd op grotere afstand van plaatselijke gemeenten te staan. DVN (De Verre Naasten, GKv) en NGZN (Nederlands Gereformeerde Zending Nqutu) staan net als TEAR en ZOA op enige afstand van het dagelijks leven in de gemeente. En nu zien we al deze organisaties dezelfde beweging maken: terug naar de plaatselijke kerk. Ze zoeken de verbinding.

Waarom? Een scepticus wijst op teruglopende inkomsten en verminderde betrokkenheid. Dat laatste is een reden. Maar hoewel het eerste vaak wel actueel is, gaat de beweging al langer terug. Deze organisaties hadden namelijk geen tekort, maar een overschot in het Zuiden en Oosten ontdekt. Rijkdom die ze ontvingen van anderen: de vrucht van de Geest. Zicht op waar wij in het Westen vaak een blinde vlek hadden: Gods verlangen naar gerechtigheid. En die rijkdom wilden en willen de organisaties met ons delen en ze willen ons verbinden met de bron ervan.

Afgebakend

Ook Red een Kind heeft zich in het rijtje geschaard van organisaties die de weg terug naar de kerken zoeken. Maar hoe die weg precies geplaveid moet worden, is niet meteen duidelijk. Hoe vertalen we dat zicht op Gods gerechtigheid in concrete relaties en activiteiten?

World Servants is misschien wel één van de eerste organisaties die dat verbinden handen en voeten gaven. Laat westerlingen fysiek bouwen en zuiderlingen zullen hen geestelijk opbouwen. Dat is een risicovolle onderneming: ook tieners kunnen last hebben van de white man’s burden, of het idee hebben dat God hun dankbaar moet zijn voor de twee weken die ze Hem schenken. Maar misschien moeten we dat risico gewoon nemen, want deze schatten mogen we niet laten liggen.

Daarom werd ik enthousiast over Siebrands vijf tot zeven jaar. Een gemeente hoeft zich dan niet uit te leveren aan een relatie waarvan niemand weet of, wanneer en hoe deze eindigt. Hoe goedbedoeld de initiatieven van onze (over)grootouders in de jaren zestig ook waren, ze leunen wel op de trouw van hun (achter)kleinkinderen. Dat laatste vraagt Red een Kind dus niet. Zo kan een enthousiaste diaconie, werkgroep of kerkenraad een afgebakend project beginnen om hun gemeenteleden concreet te betrekken bij Gods verlangen naar gerechtigheid.

Meer weten over Red een Kind: www.redeenkind.nl.

Met de rubriek Missionair willen we de lezer informeren over missionaire activiteiten binnen de GKv en de NGK. Ook hopen we te stimuleren tot bezinning, inspirerende voorbeelden te geven en wegwijzers te bieden in de oneindige stroom en wirwar van ideeën, boeken, producten en organisaties rond dit thema.