Bijles in zorgzaamheid

En allen zien ernaar uit
dat U voedsel geeft, op de juiste tijd.
Geeft U het, dan doen zij zich te goed,
opent zich uw hand, dan worden zij verzadigd.
(Psalm 104:27-28)

De biddag voor gewas en arbeid komt er weer aan. Een beetje overdreven klinkt dat, biddag. Het is in de praktijk nog niet eens een biduur… Als we op zo’n dag netto een half uur echt met elkaar bidden mag je dankbaar zijn.

Als ik me voorbereid op dat speciale moment lees ik vast en zeker in de Psalmen. Daar gaat in de Bijbel het boek van de natuur vaak zo mooi open dat je je als 21ste-eeuwse binnen-mens ineens buiten voelt staan, midden in Gods schepping. Daar horen we. Daar maken we deel van uit.

Wat goed van God dat we een lied als Psalm 104 in de mond mogen nemen en dat we ons al zingend weer door Hem op onze plaats mogen laten zetten: medeschepsel zijn we. We vergeten zo gauw dat de mens maar één van Gods oneindig vele scheppingen is. De dichter van dit loflied op de schepper is een en al bewondering. Wat een scheppingskracht! Wat een wonderwerken! Wat een hemelse economische krachten heeft Hij in het leven geroepen om het wereldwijde netwerk van uitgekiende ecosystemen, waar wij deel van uitmaken, van levensenergie te voorzien.

Hapering

Wij verwende westerlingen weten niet beter of water komt uit de kraan, stroom en gas uit de muur, de wereld aan info uit onze iPad en de wereld aan boodschappen uit onze supermarkt. Pas als er iets hapert in één van die handige toevoerlijnen dringt het tot ons door dat er toch wel heel wat voor komt kijken om ons te voorzien van wat we denken nodig te hebben.

Mensenwerk, zeker, en hightech ook. Maar daaronder ligt nog altijd wel Gods werk! Zijn voorzienigheid is en blijft de bron waaruit wij met z’n allen mogen putten. Als Hij zijn zorgzame hand niet opent, kunnen wij schepselen niets beginnen, zijn wij nergens. Het is zo gezond voor ons om van tijd tot tijd met onze neuzen op dat feit gedrukt te worden. Het brengt ons weer bij de kern, zet ons weer met beide voeten op aarde.

Op het moment dat ik dit schrijf, merk ik dat het in dit opzicht heel gezond voor me is dat ik me ziek voel. Het helpt me te belijden dat gezond zijn niet vanzelfsprekend is. Geen recht, maar een voorrecht. Het helpt me om me extra afhankelijk te voelen van Gods zorg.

Huisarrest

Zo voelt ziek zijn. Maar met één geluk: mijn pc staat voor het raam en ik ervaar het als een speciale zegen dat ik rechtstreeks zicht mag houden op Gods werken-in-uitvoering. Ik heb dan wel niet precies het weidse wereldpanorama van de psalmdichter (bergweiden, rotskloven, wouden en oceanen, gevuld met een oneindige variatie aan flora en fauna, Planet Earth, zeg maar). Maar onze tuin is wel een biotoop om zuinig op te zijn.

Tientallen soorten vogels scharrelen er hun kostje bij elkaar en vele bouwen er hun nest. Spitsmuizen en egels zijn vaste gasten. En de grootste verrassing die ons bereid werd deze winter was de komst van een eekhoorn! Hij huist in een grote conifeer naast mijn raam en haalt capriolen uit waar die van een trapezewerker bij in het niet vallen. Dan bereikt hij zijn beloning en doet hij zich te goed aan een handje hazelnoten, die we bij de uil voor hem neer hebben gelegd.

Planeet

Ga je mee? Dan gaan we in de rij staan. Samen met de wilde ezels, de ooievaars, de steenbokken, de klipdassen, de jonge leeuwen en de eekhoorns. Om onze hand op te houden en op te zien naar onze schepper. En om van Hem bijles te krijgen in zorgzaamheid voor al wat leeft. Mensen die daarvoor gaan, die heeft onze gehavende planeet hard nodig.

Als je toch achter je pc zit, kijk dan eens op www.arocha.org, om nog meer hart voor de schepping te krijgen.