Elkaar bemoedigen in het geloof

Ik noem u onophoudelijk in mijn gebeden. En altijd vraag ik dan of God mij de gelegenheid wil geven eindelijk naar u toe te komen. Want ik verlang ernaar u te ontmoeten en u te laten delen in een geestelijke gave, om u te sterken, of liever, om door elkaar bemoedigd te worden: ik door uw geloof en u door het mijne.
(Romeinen 1:9b-12)

Stel dat je de grote apostel Paulus tegenkomt, hoe zou jij hem dan bemoedigen? Ja, je leest het goed: Paulus heeft bemoediging nodig en hij gaat ervan uit dat jij die kunt geven. Dat schrijft hij zelf aan het begin van zijn brief aan de christenen te Rome.

Paulus wilde heel graag naar Rome. Als dat steeds maar niet lukt, besluit hij een brief te schrijven. Paulus weet dat hij veel te geven heeft. Hij is immers dienaar van Christus, uitgekozen om het goede nieuws van God te verkondigen. Dus schrijft hij: ‘Ik verlang ernaar (…) u te laten delen in een geestelijke gave, om u te sterken.’

(beeld Leks052/iStock)

En dan, dan is het net of hij even gas terugneemt. Het is net of Paulus denkt: wacht even, dit klinkt wel heel erg als de grote Paulus die de christenen in Rome wel eens eventjes zal helpen. Terwijl Paulus nog nooit in Rome is geweest en schrijft aan een kerk die er zonder hem is gekomen. De toon wordt opeens veel meer gelijkwaardig: ‘Ik verlang ernaar u ontmoeten (…) om door elkaar bemoedigd te worden: ik door uw geloof en u door het mijne.’ Paulus begint zelfs bij zichzelf, hij noemt eerst zichzelf als degene die bemoediging nodig heeft: ‘om door elkaar bemoedigd te worden: ik door uw geloof en u door het mijne’.

Werkplaats

Mooi, die gelijkwaardigheid! En een eyeopener ook voor jou, hoop ik. Plaats mensen niet op een geloofsvoetstuk. Ga er niet zonder te vragen of zonder dat je iemand kent van uit dat het goed gaat met iemand, of met iemands geloof. Ook de grote Paulus had bemoediging nodig.

De andere kant van die gelijkwaardigheid is vertrouwen. Vertrouwen dat jij echt een bemoediging kunt zijn voor een ander. De ander niet te hoog plaatsen, daar hoort meteen bij: plaats jezelf niet te laag. Als jij christen bent, dan ben je een werkplaats van de Geest. En de Geest brengt leven. Vertrouw erop dat ook jij tot zegen voor een ander kunt zijn. Het hart van die zegen is dat je er bent voor de ander.

Er zijn. Zo is God zelf ook. Zijn naam is JHWH, wat betekent: Ik ben er voor jou. Jezus’ laatste woorden voor zijn hemelvaart waren: ‘Ik ben met jullie, alle dagen’ (Matteüs 28:20). Hij bemoedigde zijn leerlingen: ‘Wees niet bang’ (Lucas 12:7). En op het diepst van zijn leven, in Getsemané met de dood voor ogen, had Hij zelf bemoediging nodig. Zijn drie leerlingen hoefden niets te doen, ze hoefden er alleen maar te zijn.

Facebookgeneratie

Bemoediging begint met het niet langer ophouden van de schone schijn. Dat valt nog niet mee, want in onze cultuur ligt de lat hoog. Waag het niet om geen succes te hebben. Wij zijn de Facebookgeneratie: op internet doen we ons leven vaak heel wat leuker voorkomen dan het in werkelijkheid is. Je kunt zomaar gaan denken dat mensen geen bemoediging meer nodig hebben. Iedereen redt zich blijkbaar uitstekend. Nou ja, behalve jij dan. Maar dat zal dan wel aan jezelf liggen.

Bemoediging begint met het niet langer ophouden van de schone schijn

Gelukkig ziet God de binnenkant, je hart. En wat de Bijbel over je hart zegt, kan samengevat worden met: wat heb je veel bemoediging nodig! Wat is het leven moeilijk, wat past er veel verdriet, strijd en zonde in één hart. Wat is er veel moed nodig om te leven, en dus veel bemoediging.

En bemoediging vinden begint met openheid, niet de schone schijn ophouden. Zoals ook Paulus doet. Hij is open over wat hij moeilijk vindt en over wat hem overkomt. Als je al dacht dat het leven eigenlijk makkelijk zou moeten zijn voor een christen – want je kent God toch? – dan leer je van één van de grootste christenen aller tijden wel dat het anders is.

Worsteling

Paulus kent veel teleurstellingen. Hij wil bijvoorbeeld graag naar Rome toe. Heel graag en al heel lang, maar het lukt niet. Hij wordt tegengehouden. Door God zelf… Paulus begrijpt het niet. Zijn teleurstelling is ook een worsteling met onbegrip over hoe God zijn leven leidt. Het zijn de diepste vragen van het geloof: je weet dat God ook te maken heeft met het lijden, het gaat niet buiten Hem om dat je ongeneeslijk ziek werd, je kind verloor, mislukte in je werk, geen partner vond. Maar je snapt er helemaal niets van.

Paulus kent ook felle strijd met de zonde. Steeds maar weer tegen God in gaan, terwijl je toch echt graag met God wilt leven. Op Jezus willen lijken, maar zo ontzettend aan jezelf vastgeplakt zitten. In Romeinen 7 schrijft hij: ‘Wat ik verlang te doen, het goede, laat ik na; wat ik wil vermijden, het kwade, dat doe ik. Het kwade dringt zich aan mij op, ook al wil ik het goede doen’ (vers 19 en 21). Paulus schreeuwt om bemoediging: ‘Wie zal mij, ongelukkig mens, redden uit dit bestaan dat beheerst wordt door de dood?’ (vers 24). Maar Paulus weet ook waar bemoediging te vinden is, en zijn uitroep is voor ontelbaar veel christenen een grote bemoediging geweest: ‘Dank aan God door Jezus Christus, onze Heer’ (vers 25).

Volgens Paulus ben je een geroepen heilige

Paulus is ten slotte ook pijnlijk eerlijk over wat je in de kerk allemaal tegen kunt komen. In Romeinen 14 en 15 noemt hij veroordelen, elkaar de maat nemen, elkaar ergeren, verdeeldheid rond zaken die er helemaal niet toe doen, jezelf het belangrijkst vinden. En in de kerk doen deze dingen extra pijn, want juist in de kerk hoop je opgebouwd te worden en veilig te zijn.

Houvast

Te midden van al die moeite verlangt Paulus naar de ontmoeting met zijn medechristenen in Rome, ‘om door elkaar bemoedigd te worden: ik door uw geloof, en u door het mijne’. Paulus ziet het al voor zich: hij komt voor het eerst in Rome en is dan niet alleen! Een hele groep gelovigen wacht hem op. God werkt ook in hun leven.

Dat lijkt op wat ik van verschillende oudere gemeenteleden gehoord heb over het moment waarop jongeren belijdenis van hun geloof doen. Daar gaat een grote bemoediging van uit: ze zien dat God ook vandaag nog werkt. Ook deze jonge mensen hebben God leren kennen. God gaat verder met zijn kerk.

Hoe bemoedigt Paulus eigenlijk zelf? Het begint bij Paulus allemaal met ‘zijn’: wie ben ik, wie ben jij? Hij kent zichzelf als geroepen apostel, geroepen door Jezus Christus zelf. Zo geeft hij zich aan de christenen in Rome. Weten wie hij voor God is, dat is een bemoediging voor Paulus zelf, maar ook voor de mensen met wie hij omgaat. Zijn sterke ik straalt op hen af.

En wie ben jij dan? Volgens Paulus ben je een geroepen heilige, een geliefde van God. Geroepen, dat betekent: God roept je in beweging, Hij heeft een plan met je. En geliefd, dat betekent: je hebt grond onder de voeten, houvast, wat er ook gebeurt, want met God is het goed. De liefde van God ontvangen is een bron om uit te putten. Het is christelijke bemoediging op z’n diepst: ik kan er voor jou zijn, omdat ik weet dat God er voor mij is.

Om over na te denken

• Misschien ben je weleens bemoedigd door het geloof van een ander. Kun je een voorbeeld geven van zo’n bemoediging? Als je deze ervaring niet kent, hoe komt dat denk je?
• Hoe kun jij een bemoediging voor anderen zijn?
• Welke Bijbeltekst is een grote bemoediging voor jou? Wie zou jij ermee kunnen bemoedigen?
• Paulus vertelt in elke brief dat hij voor de mensen bidt. Wie weet dat jij voor hem of haar bidt?
• Er is ook mislukte bemoediging. Goedbedoeld meestal, maar mislukt. ‘O ja, dat heb ik ook gehad, en mijn achterbuurvrouw ook en toen…’ ‘Bid maar veel, en de Heer zal je zegenen.’ ‘Vergeet niet dat er ook mooie dingen zijn.’ ‘Getrouwd zijn is ook niet alles hoor.’ Welke ervaring heb jij hiermee? Hoe kun je dit beter doen?