Vrij in je kerk?

Bij God mag je zijn wie je bent, is de unieke boodschap die klinkt in de kerk. Je bent bevrijd en daardoor vrij om God en de ander lief te hebben. Fijn en mooi, maar hoe beleven kerkleden die boodschap: voelen ze zich vrij op hun eigen kerkvloer? Marian en Brenda spreken zich erover uit.

‘Ik móet dingen om mee te kunnen doen met ‘kerkje spelen’

Marian (52 jaar), lid van de Hervormde gemeente Meteren

(beeld PCH-Vector/iStock)

‘Ik heb meerdere keren meegemaakt hoe een aantal mensen in de gemeente naar ons omzag. Toen ik ernstige rugklachten had, kwam de vrouw van de dominee bijvoorbeeld helpen met strijken. En toen het niet goed ging tussen mijn man en mij, werden we liefdevol opgevangen door het predikantsechtpaar. Ze stonden altijd klaar voor ons.

Zelf zoek ik ook mensen op die een bezoekje kunnen gebruiken. Maar in de kerk zie ik dat helaas minder dan ik zou willen. Daar ervaar ik dat het kerk-zijn vooral ‘kerkje spelen’ is. Als je je gedraagt zoals het hoort – je gaat naar de kring en andere activiteiten van de kerk – dan hoor je erbij. Maar naar de leden die zich wat meer aan de rand bevinden en, om wat voor reden dan ook, niet zo actief zijn, wordt weinig omgekeken, is mijn indruk.

Als ik andere gemeenteleden spreek, merk ik wel dat we elkaar vrijlaten om dingen op onze eigen manier te doen. We leggen niet iets aan een ander op, dat proef ik ook bij onze kerkenraad. Tegelijk voel ik dat ik dingen móet om mee te kunnen doen met dat ‘kerkje spelen’. Dat geeft me een schuldgevoel. Ik zie steeds meer wat voor een dwangbuis het reformatorische denken is – altijd weer die ongeschreven regels waar je je aan moet houden. Het muzikale luisteruurtje dat sinds de coronatijd wordt georganiseerd, volgde ik bijvoorbeeld trouw. Ik ging het zelfs terugluisteren als ik het gemist had. Maar dat doe ik niet meer, het voelt te verplicht en dat benauwt me.

Laatst werd ik aangesproken, omdat ik nog niet in de kerk gezien was toen je op zondag weer naar de kerk mocht. Dat ervaar ik als beklemmend, alsof ik niet vrij ben om mijn eigen keuzes te maken. Deze coronatijd heeft me een gevoel van vrijheid gegeven: ik moet niks, ik hoef niks. Ik voel me verbonden met alle broeders en zusters, dat is niet gebonden aan alleen mijn eigen gemeente. In de wereldwijde kerk ervaar ik God ook meer als God van vrijheid. Elk land is verschillend, overal gelooft men op zijn eigen manier. Nu, op mijn 52ste, ben ik dat pas aan het ontdekken en leren. Mijn zoon zegt dat heel vaak, maar vanuit mijn eigen kerk ervaar ik dat helaas niet echt.’

‘Mijn man wordt in de gemeente niet veroordeeld’

Brenda Roemaat (40), lid van RijnWaarde, NGK Leidsche Rijn

‘In de kerk vind ik het belangrijk dat we tijd nemen voor elkaar. Dat is elkaar liefde tonen, denk ik. Mijn gemeente biedt daar veel mogelijkheden voor. Er zijn allerlei cursussen, georganiseerd door het gebedsteam of iemand die enthousiast is over Beth Moore. Ook is er ministry-gebed na elke dienst en kun je allerlei taken op je nemen. Ik ben vooral blij met de kring als plek van ontmoeting. Het is kleinschalig en we delen lief en leed. Zelf heb ik meegedaan aan de ministry-cursus. Tijdens de cursus bid je voor elkaar, dat is voor mij liefde betonen. Ook bied ik graag een luisterend oor. Als ik bijvoorbeeld op het schoolplein merk dat iemand aandacht nodig heeft, wil ik beschikbaar zijn. Dan vraag ik hoe het gaat.

We steunen de voedselbank door eten in te zamelen en de handen uit de mouwen te steken. We staan voor elkaar klaar als iemand in een moeilijke situatie zit. We koken, we passen op, net wat nodig is.

Of ik me in de gemeente vrij voel om te zijn wie ik ben? Ja, dat ervaar ik absoluut zo, dat we vrij zijn om ons christen-zijn veelkleurig handen en voeten te geven. Die vrijheid is wel doordacht, merk ik, niet gebaseerd op het idee van ‘doe vooral wat je wilt doen’. Je kunt bij ons kiezen om je kind te dopen of op te dragen. Daar is over nagedacht en voor gekozen, het wordt uitgelegd. Mijn man wordt in de gemeente niet veroordeeld omdat hij niet gelooft, dat heb ik in andere kerken wel meegemaakt. Hij wordt betrokken bij de kerk en is bijvoorbeeld lid van de filmclub in de gemeente.

Laatst ging de preek over elkaar aanspreken als christen. Dat vind ik mooi: elkaar aanspreken zonder elkaar te veroordelen. Aanspreken gebeurt ook in gebed, we hebben een actief gebedsteam dat altijd klaarstaat om met mensen te bidden. Want juist in gebed geven we God de ruimte om zelf te spreken.’