Water in de woestijn

Toen de ​draak​ zag dat hij op de aarde gegooid was, achtervolgde hij de vrouw die een zoon gebaard had. Maar de vrouw kreeg de twee vleugels van de grote adelaar om naar haar plaats in de woestijn te vliegen, waar gedurende een tijd en twee tijden en een halve tijd voor haar gezorgd zou worden, buiten het bereik van de slang. Toen spuwde de slang een stroom water als een rivier achter de vrouw aan om haar daarin mee te sleuren. Maar de aarde schoot haar te hulp: de aarde sperde haar mond open en dronk de rivier op die de ​draak​ had uitgespuwd.
(Openbaring 12:13-16)

‘Wij leven in het tijdperk van de laatste dagen’, zegt Petrus op de Pinksterdag. De tijd waarin we moeten getuigen van Jezus als de Redder van de wereld. De tijd ook van oorlogen en rampen, waardoor mensen ervaren dat er zonder Jezus geen behoud is. In zijn Openbaring aan Johannes geeft Jezus ons een verrassend inkijkje in de manier waarop Hij regeert.

(beeld piyaset/iStock)

Dit visioen zit boordevol symboliek, maar is zeker herkenbaar. De vrouw is de kerk van alle tijden, die het beloofde Kind heeft voortgebracht. De draak is de oude slang, Satan. De vrouw krijgt een veilig plekje in de woestijn buiten het bereik van de draak. Als Jezus in de hemel plaats neemt aan de rechterhand van God wordt de satan op de aarde geworpen. Daar achtervolgt hij de vrouw, maar zij mag vliegen op vleugels van een arend.

De woestijn staat symbolisch voor het gebied tussen Egypte en Kanaän. Op die plek ben je bevrijd van de dood, maar nog niet op je bestemming. Je leeft er wel samen met God. Jeremia typeert de tocht door de woestijn als Gods huwelijksreis met zijn volk. Want in een woestijn is verder niets, daar heb je alle aandacht voor elkaar. In de woestijn legt God zijn verbond in de harten van mensen. Maar het volk verlangt meer, het verzet zich en daardoor wordt het een reis van veertig jaren.

Uiteindelijk zal het volk in Kanaän elk jaar het Loofhuttenfeest vieren om de trouwe en wonderlijke zorg van God in de woestijn te gedenken. Nu is de vrouw opnieuw in de woestijn. Zij is de kerk van vandaag, die Jezus volgt, van Hem getuigt en daarom ook deelt in zijn verwerping. Jezus heeft ons daarop voorbereid: wie Hem volgt, moet erop rekenen te delen in zijn lot. Maar wel samen met Hem, door zijn Geest, al is het in een werkkamp of een gevangenis. Niets kan ons scheiden van zijn liefde.

Water

De draak kan de vrouw geen kwaad doen, zij is buiten zijn bereik. Maar hij kan wel een list verzinnen om de vrouw te verleiden, zodat zij haar aandacht voor Jezus verliest. De draak spuwt water achter haar aan! Dat is verrassend: een draak spuwt vuur, maar water? Het is even boosaardig als geniaal bedacht. De rivier vol water doet de woestijn verdwijnen als sneeuw voor de zon. In minder dan geen tijd staat alles in bloei, de wereld ziet er anders uit, er is veel te doen en te genieten, ineens is het leven leuk. De bedoeling van die rivier is dat de vrouw wordt meegesleurd, weg van haar Bruidegom naar het bruisende aanbod van de wereld haar heen. In hoeverre is die list geslaagd? Dat is een vraag om over na te denken.

Wie van ons stelt zich in op een leven in de woestijn? Is die woestijn niet mijlen ver weg? Zouden we die nog accepteren? Wij zijn gewend aan overvloed en houden veel ballen in de lucht, soms te veel voor een werkweek van zes dagen. Komt er iets terecht van het samenzijn met onze Bruidegom? Hebben we nog aandacht voor Hem tijdens onze huwelijksreis? Dat zijn misschien pijnlijke vragen, maar dit is wat die rivier met je doet. Natuurlijk komt al het goede van God en mogen we genieten van zijn gaven. Het punt is dat Satan het zo niet bedoelt. Hij is erop uit dat je God vergeet en dat je welvaart normaal vindt.

Hulp

De aarde schiet de vrouw te hulp: zij spert haar mond open en drinkt de rivier op die de draak heeft uitgespuwd. Zoals de rivier eerst overvloedig stroomde, zo snel droogt alles ook weer op. Er blijft niets over om door meegesleurd te worden. Als je overvloed gewend bent, is dit een ongekende ramp. Ineens valt alles weg wat je had en waar je mee bezig was.

Jezus onthult dit als ‘hulp’. Opzienbarend! Hij maakt hoofden en harten weer vrij voor Hem. God heeft het kwade nooit gewild, maar nu het er is, bestuurt Hij het zo dat het mensen bij Jezus brengt.

In deze spannende tijd is deze tekst voor mij een houvast. Ik moet ook denken aan de gelijkenis van de verloren zoon. Het kantelpunt in die gelijkenis was een zware hongersnood. Daardoor belandde de eens zo rijke zoon tussen de varkens. Toch werd die ramp zijn redding! Diep in de ellende en vrezend voor zijn leven dacht hij aan zijn lang vergeten Vader. Zo werd hij op het spoor gezet naar huis. In ons land zijn veel verloren zonen en dochters, naar wie Vader elke dag uitziet. Geen prijs is Hem te hoog om hen te redden en bij Hem thuis te brengen.

In korte tijd heeft het coronavirus de wereld stilgezet. De schade is enorm. Rijke landen kunnen die wel afdekken, als het niet te lang duurt. Maar veel plezier is verdwenen, vakanties, terrasjes, feestjes, noem maar op. In plaats daarvan is er benauwdheid en gespannen afwachten. Ineens ervaren we de woestijn en de onherbergzaamheid daarvan. Deze crisis is op allerlei manieren geduid. Maar welke betekenis je er ook aan geeft, het gaat altijd om Gods liefde voor onze wereld en voor de mensen die hier leven. Het is de liefde van de Vader die zijn kinderen terug wil en de liefde van de Zoon die zijn bruid wil bevrijden uit alles wat haar van Hem vervreemdt.

Om over na te denken

1. Het komt in de Bijbel vaker voor dat God rampen en tegenslag gebruikt om mensen die verdwaald zijn in hun leven weer bij Hem terug te brengen. Kun je een aantal voorbeelden noemen? Kun je ook spreken van een trend? Is dit kenmerkend voor Gods handelen?

2. Misschien ben je diep geraakt door het coronavirus en de gevolgen daarvan. Misschien ook niet en ben je meer een toeschouwer en leef je met anderen mee. Maar hoe je situatie ook is, wat betekent het voor je dat God je geluk is en je enig bezit, zoals we zingen in Psalm 16?

3. Hoe kijk je in deze tijd naar de mensen om je heen, vooral ook naar niet-christenen? Deel je met God dezelfde liefde voor hen? Wil je ze eens bellen om te vragen hoe het met hen gaat en hoe ze hun toekomst zien? Deze tijd vraagt erom om te praten over de angst voor de dood die ieder mens heeft. Misschien kun je dan ook vertellen dat Jezus van de dood bevrijdt!

4. Hadden wij ook zelf wat ‘hulp’ van de aarde nodig om weer dichter bij God te komen? We werden steeds drukker, onze huiselijke eredienst leed daaronder en de zondagse erediensten ook. Hoe gaan we nu verder?

5. In grote delen van de wereld was geen overvloed, toch heeft de wereldwijde ramp ook daar toegeslagen. Het leed is daar nu vele malen groter. Hoe kunnen we lokale kerken steunen om overeind te blijven?