Column: Zekerheid

De kop is van het nieuwe jaar af, we zijn weer terug in onze oude routine. Veel blijft hetzelfde, maar we zien ook grote veranderingen. Zo is president Trump nu de baas van Amerika, misschien wel van de wereld. Met zijn duidelijke taal heeft hij mensen aangesproken die zich niet gehoord voelden. Mensen die de nuance zat zijn, het ‘houd me ten goede’ van politici.

Trump zelf zweeft zijn leven lang al op een gouden wolk boven de gewone mensen, maar verstaat ze wel. Hij spreekt ze aan met taal die niet verheven is en schaamt zich niet als hij een schokkende boodschap verkondigt. Nu wil ik niet suggereren dat we iets van Trump kunnen leren, maar we zien in zijn overwinning wel bevestigd dat er een verlangen naar duidelijkheid is. Hij begrijpt waar onzekere mensen die zich niet veilig voelen naar op zoek zijn.

‘Twijfel is niet erg, hoor, wij weten het ook niet altijd zeker’

De christelijke boodschap is minstens zo radicaal en controversieel als wat Trump de wereld in tettert en twittert, maar onze boodschap is niet leeg zoals die van hem. Het evangelie is geen verkiezingsbelofte, maar een gerealiseerde waarheid! Toch lukt het ons nauwelijks om zoekers die zich onzeker en onveilig voelen te bereiken. Als we al herkenbaar durven te zijn of zelfs een goed woord over God spreken, zeggen we er snel bij: ‘Twijfel is niet erg, hoor, wij weten het ook niet altijd zeker.’ Het is maar de vraag of het helpt om onze onzekerheid te laten zien. Verwarren we dat niet met het laten zien van onze gebrokenheid, die de noodzaak van Christus voor ons én voor hen juist duidelijk maakt?

Als we over Jezus spreken met mensen die Hem niet kennen, staan we standaard in de voorzichtige modus. We presenteren het goede nieuws vaak wollig of incompleet, terwijl Jezus zelf duidelijk was. Zwart-wit. Hij stond naast mensen en haakte aan bij wat ze nodig hadden. Laat dat ook de nieuwe trump of troefkaart van de kerk zijn, de nieuwe routine van elke gelovige in een tijd die hunkert naar duidelijkheid.