Column: Buiten de poort

Gedurende één avond was Amersfoort het centrum van de wereld. The Passion bezocht de stad en ik was erbij. Voor city marketeers een Witte Donderdag die niet meer stuk kon. Waar komen heden en verleden beter tot elkaar dan in Amersfoort? Als de laatste uren van het lijdensevangelie zich afspelen tussen de monumentale Koppelpoort en het futuristische Eemhuis, hoe mooi is dat?

Zo rekende de stad zich rijk met dit evenement en de kerken pikten een graantje mee. Een leskaravaan trok langs de scholen in Amersfoort om de Bijbelse achtergrond van het spektakel naar voren te halen. Ook het werk onder vluchtelingen kwam voor het voetlicht en werd verbonden met het lijden van Jezus.

Aan alle kanten zoemde het evangelie door de stad

Mooi was het getuigenis van Samer Younan, de Syrische voorganger van Oase, die met het kruis meeliep. Toen hem gevraagd werd naar het kruis, sprak hij over de opstanding. Als je vluchtweg strandt, ook dan mag je weten dat lijden en dood niet het laatste woord hebben.

Dus aan alle kanten zoemde het evangelie door de stad. The Passion als talk of the town, daar knijpt iedere voorganger zijn handen bij dicht.

Maar Stille Zaterdag zette een kras op mijn ziel. Hoofdrolspeler Martijn Fischer liet zich in het tv-programma De Kwis kruisigen aan een stapel bierkratjes als een mislukte Hazes. Wat moet je daar nu mee? Is dit een acteur die door de mand van goede smaak valt? Of blijft het kruis toch vreemder en mysterieuzer dan wij op het plein met elkaar beleefden? Fischer had de gevoeligheid rond het kruis in ieder geval onderschat, zei hij zelf. Dat lijkt me een understatement.

Een volgende keer zou je het kruis de stad uit kunnen dragen. Met een publiek dat het niet volhoudt en vertrekt voor het einde daar is. Want dwaas blijft het in ogen van mensen, de kracht van het kruis.