Van de duisternis naar het licht

Toen we met hem kennismaakten, viel ons meteen zijn milde gezicht op. En dan te bedenken dat hij ooit een drugsverslaafde was, die met roven en stelen aan die troep kwam. Tegenwoordig is hij manager van een kliniek waar drugsverslaafden kunnen afkicken. Wat een verandering…

De entree van het terrein van Projeto Vida. (beeld Projeto Vida)

Het is zo’n dertig kilometer rijden vanaf Jaguariaiva, een plaats in Brazilië, in de staat Parana. We rijden door een prachtig landschap over een onverharde weg, met soms aan weerskanten diepe ravijnen. Ons doel is Projeto Vida (Project Leven), een christelijke kliniek voor drugsverslaafden. Vida telt 24 bewoners die er ieder een halfjaar verblijven, ver van de bewoonde wereld. De kerkelijke gemeente van Arapoti, waar we vroeger gewerkt hebben, steunt dit project.

De ‘gym’ van het terrein van Projeto Vida. (beeld Projeto Vida)

De Braziliaanse politie heeft geen medelijden met verslaafden. Toen een gemeentelid eens iemand betrapte op diefstal, vroeg hij de politie wat hij met hem moest doen. Ze zeiden: ‘Schiet hem maar dood.’ Maar ook deze jongen kreeg een plek in Projeto Vida.

Orde

We worden vriendelijk ontvangen door de manager, Gilberto Matos Sousa, die ons het een en ander vertelt over zijn werk. Als hij ons rondleidt langs de woonvertrekken zijn we verrast door de netheid ervan. En ook door de orde die er heerst onder de bewoners. Op het terrein verbouwen ze hun eigen groente. Alles ziet er keurig verzorgd uit. Wanneer iemand een klus af heeft, komt hij het melden bij de manager.

De moestuin van het terrein van Projeto Vida. (beeld Projeto Vida)

Gilberto werkt vijf dagen aaneengesloten, daarna wordt hij afgelost door een andere medewerker. Verder is er iemand voor de keuken, Lanusse Felix da Costa Passos. Geholpen door een paar bewoners maakt ze met een blijmoedig gezicht het middagmaal klaar.

Lukt het bewoners om af te kicken? Zeker. Vallen sommigen weer terug in hun oude leven? Ja, die zijn erbij. Toch komen de meesten van hen dan terug in de kliniek en krijgen ze een nieuwe kans. De manager vertelt ook dat enkelen zo gegrepen zijn door het evangelie dat ze zendeling zijn geworden, sommigen in Afrika en een paar zelfs in China. Weer anderen werden pastor in een gemeente.

Wat beweegt de medewerkers? We zien ‘hun’ tekst werkelijkheid worden: ‘Handel niet uit geldingsdrang of eigenwaan, maar acht in alle bescheidenheid de ander belangrijker dan uzelf’ (Filippenzen 2:3). We hebben het in onze kerken veel over missionair zijn en dat is terecht. Maar wat we hier zien…

Roofdier

Wat ons bijzonder raakt, is het verhaal van de manager zelf, Gilberto. Hoe hij eerst eigen wegen koos, maar later ‘wandelde met God’.

Gilberto komt uit een gezin met elf kinderen. De dronken vader regeerde de boel met harde hand. Toen Gilberto 12 jaar was, sloeg zijn vader hem het huis uit. Hij zwierf op straat, het bekende verhaal. Hij ging stelen om in leven te blijven, trok rond door de 22 staten van Brazilië en leefde als een klein roofdier. Tot hij in Jaguariaiva kwam, waar hij dag en nacht op het station verbleef. Hij was inmiddels aan de drugs geraakt. In Jaguariaiva kwam hij tot inkeer, net als de verloren zoon. Hij was toen 28 jaar.

Gilberto werd opgevangen in Projeto Vida, waar hij in aanraking kwam met het evangelie van Jezus Christus. Het veranderde zijn leven. En hoe! Hij ging terug naar zijn vader, vertelde wat er met hem gebeurd was: dat hij Jezus Christus ontmoet had en Hem aanvaard had als zijn verlosser. Nog een wonder gebeurde: zijn vader werd ook geraakt door het evangelie. Ook zijn broers en zussen en andere familieleden kwamen tot geloof. Sindsdien wandelen ze in het licht met Jezus. Het zijn levens van mensen die zich keerden van de duisternis naar het licht. Onze manager is gelukkig getrouwd, heeft twee kinderen en is nu al acht jaar manager van Projeto Vida. Jezus Christus verandert mensen echt!