Column: Een spannend jaar
- Column
Er liggen twee gloednieuwe kinderjassen in m’n kofferbak, de kaartjes er nog aan. Het waren koopjes, maar eenmaal in huis vielen ze tegen. Op een druilerige woensdagochtend rijd ik naar de noodopvang in de Utrechtse wijk Kanaleneiland om ze daar te brengen. ‘Ik mag de jassen niet aannemen’, zegt de beveiliger die bij de ingang staat en een sigaretje rookt. ‘Ze kunnen ze goed gebruiken, maar dit loopt via het COA, ik kan u niet helpen.’
Op momenten als deze voel ik de journalist van weleer in mij opkomen. Het zal de combinatie zijn van plek en woorden die blijven hangen: ‘ze kunnen de jassen goed gebruiken’. Ik leun nonchalant tegen een prullenbak en kijk hem aan met een wat naïeve blik in de ogen. Dat doet zelfs de meest formele ambtenaar praten, weet ik uit ervaring – en ook nu, zo blijkt. ’Ik dacht dat ze hier niet te klagen hadden over goedgeefsheid en compassie’, zeg ik.
Zoals iedere hype lijkt ook deze vlaag van erbarmen weer weg te ebben
Conclusies moet je niet baseren op een gesprekje met één willekeurige portier. Maar het kan je visie wel richting geven. Het enthousiasme waarmee we vluchtelingen welkom heetten, lijkt tanende. ‘In het begin stonden mensen in de rij om te helpen en spullen te brengen. Maar het nieuwtje is eraf en je ziet het met de week minder worden.’
De geestdrift waarmee Nederlanders collectief de mouwen opstroopten en massaal welkomstfeestjes, benefietacties en theevisites voor vluchtelingen organiseerden, had hyperige trekjes. Een tegengeluid maakte je verdacht. Velen kwamen in beweging, ook veel kerken. Maar zoals iedere hype lijkt ook deze vlaag van erbarmen weer weg te ebben.
Zuid-Europa veranderde in 2015 in een rotonde richting Duitsland met een afslag naar Nederland, las ik laatst. Raak gezegd. Volgens het CBS komen dit jaar 70.000 nieuwe asielzoekers naar Nederland, een historisch hoog aantal. Wie hebben er de langste adem? Relschoppers en grofgebekte burgers die deze vluchtelingen nog geen vierkante centimeter leefruimte gunnen? Of duurzaam helpende handen die handelen vanuit levensvisie of geloof? 2016 wordt een spannend jaar, geloof me.
Esther de Hek is tekstschrijver en hoofdredacteur van OnderWeg.


