Vroomheid verbindt

‘Je moet de mantels van je remkabels vervangen,’ zei de man van de garage. Ik had de garage om een goede inspectie gevraagd. Toch besloot ik er niets mee te doen. Er is geen direct gevaar bij het remmen, volgens mij. Wat zal de monteur zeggen als ik binnenkort voor de APK kom?

Het advies van iemand met wie je een zakelijke relatie hebt, kun je naast je neerleggen. Maar wat nu als je je zus om advies hebt gevraagd bij de inrichting van je huis, maar daar niets mee doet. Met haar heb je een familieband. Neem je mij wel serieus?, zal zij denken.

Iets dergelijks doet zich momenteel voor in het internationale kerkelijke netwerk van de GKv. In het verleden is gezocht naar het herkennen en erkennen van elkaar als kerken van Christus, om zo van elkaar te leren over grenzen heen. In dat contact denk je met elkaar mee en bevraag je elkaar. In de afgelopen jaren zijn buitenlandse afgevaardigden op synodevergaderingen aan het woord geweest over heikele punten. In brieven is aan hen gevraagd om een reactie te geven op de rapporten en de besluiten die genomen zijn op de GKv-synode. En zij maakten daar werk van. Maar wie kritiek had, zag hier in de besluiten van 2017 op bijvoorbeeld het dossier man/vrouw en ambt nauwelijks iets van terug. Nemen wij hen wel serieus?

Levensstijl

Iedereen die betrokken is bij de interne discussies in de orthodoxe gereformeerde kerken (het probleem speelt breder dan de GKv) zal hier iets van herkennen. Want het onderling aanspreken op de vormgeving van het christelijk en kerkelijk leven leidt tot vergelijkbare uitkomsten. Elkaar aanspreken hoort bij het evangelie. Gods goede nieuws over ons leven vraagt om aanvaarding en vertrouwen. Wie zwijgt of zich verzet, krenkt de genadige Heer. Zijn apostelen roepen op om een gemeenschap te vormen waarin we door intensief samen te leven elkaar vormen. Zo zal de gestalte van de Heer zichtbaar worden in ons (2 Korintiërs 3:18). Dan is het dus passend om elkaar om advies te vragen bij het ontdekken van wat goed, volmaakt en God welgevallig is (Romeinen 12:1-2). Ook ongevraagde raad is welkom. Maar wat nu als jij in volle gewetensovertuiging een levensstijl kiest waar de ander je voor gewaarschuwd heeft? De teleurstelling zal overduidelijk zijn: neem je mij wel serieus als broer of zus in Christus?

Neem je mij wel serieus als broer of zus in Christus?

Als deputaten Betrekkingen buitenlandse kerken hebben wij bezoeken afgelegd bij verschillende bevriende kerkgenootschappen om te verhelderen wat er speelt in Nederland en hoe de besluitvorming gegaan is. We hebben geprobeerd duidelijk te maken dat de inbreng van onze zusterkerken en andere contacten wel degelijk gehoord is. Toch hebben de bezorgde en waarschuwende bezwaren niet de doorslag gegeven. Het is een kwestie van volwassen gedrag om met elkaar van mening te verschillen zonder de relatie op het spel te zetten. Vandaar dat wij ook vroegen om het voortzetten van de contacten nu deze besluiten genomen zijn. We hopen daarop, ook als de GKv-synode die nu van start is gegaan de besluiten zou handhaven.

Of dat voortzetten van de contacten lukt, is afhankelijk van hoe zwaar de zaak wordt ingeschat. Is het een halszaak, waarmee de identiteit van de geloofsgemeenschap als kerk van Christus staat of valt? Dan kun je niet anders dan met verdriet afscheid van elkaar nemen. Of kun je omstreden besluiten onderscheiden van de kern van het evangelie? Dan is het wellicht mogelijk om door te gaan, al heeft de relatie misschien wel schade opgelopen. Hoe kun je dan samen verder?

Vroomheid

Op bezoek in Zuid-Korea zei iemand tegen ons: ‘Met Bijbelteksten en hermeneutiekdiscussies gaan we elkaar niet vinden. Het gaat om vroomheid zoals we die kennen uit de traditie en de wereldwijde kerkgemeenschap.’ Het woord ‘vroomheid’ roept een beeld op van toewijding, afhankelijkheid en urgentie (2 Petrus 3:12-13). Dan gaat het om een intensief gebedsleven dat vraagt naar Gods wil. We willen bij elkaar het vuur van de Geest voelen branden. We willen horen over de strijd om in te gaan in Gods rijk en om de afgoden van deze tijd te ontmaskeren en te weerstaan. We willen zien hoe mensen groeien in deugdzaamheid, kennis, zelfbeheersing, volharding, vroomheid, liefde voor broers en zussen en liefde voor allen (2 Petrus 1:5-7).

Iets daarvan beleefden we tijdens ons bezoek aan Zuid-Korea. Zodra we samen in gebed gingen, werd vloeibaar wat exegetisch vastzat. Toen we elkaar vertelden over bijvoorbeeld de oefening van het geloof in het gezinsleven, merkten we verbinding; de gemeenschappelijke vragen brengen herkenning.

We willen horen over de strijd om in te gaan in Gods rijk

Vroomheid kun je bij elkaar opmerken door persoonlijk, intensief en langdurig contact. Dat kunnen we moeilijk waarmaken in de internationale contacten. De bezoeken zijn meestal maar kort. Zou het te oefenen zijn in de Nederlandse situatie? In de plaatselijke kerken hebben we dat persoonlijke, intensieve en langdurige contact wel met elkaar. Het wordt steeds urgenter om met elkaar in vrede te leven en een heilig leven te leiden, zodat we klaar zijn voor de ontmoeting met de Heer (Hebreeën 12:14). Als we in Nederland daarop inzetten in de komende jaren, dan dank ik God dat Hij (de lessen van) onze internationale contacten invloedrijk heeft gemaakt in ons leven.

De landelijke synode van de GKv benoemt elke drie jaar een commissie van mannen en vrouwen om de kerken te vertegenwoordigen in internationale netwerken en bij bevriende kerkgenootschappen: deputaten Betrekkingen buitenlandse kerken (BBK). Ruim veertig zusterkerken en contactkerken leven via BBK met de Nederlandse kerken mee en omgekeerd. Een deel van deze kerken heeft het contact opgeschort of afgebroken na de besluiten over man, vrouw en ambt in 2017. In toenemende mate werken de deputaten samen met de leden van de Commissie voor Contact en Samenspreking met andere kerken (CCS) in de NGK, die dezelfde opdracht hebben.