Column: Chrexit?

Met z’n allen kijken we gespannen naar ons buurland van de overkant. De ontknoping van de Brexit nadert met rasse schreden. Te midden van al dat rumoer denken we in de kerk na over de ‘Chrexit’. Het zijn immers de lijdensweken, of de veertig dagen voorafgaand aan Pasen. In de kerkdiensten horen we over de gang van onze heiland naar Golgota. Hij moest weg, de samenleving wilde Hem niet meer. Dat is trouwens wel een kardinaal verschil met de Brexit; daarover roepen we allemaal: jullie hoeven niet weg, jullie willen het zelf.

In Jeruzalem veranderde het gevoelen van de mensen in rap tempo: ‘heden hosanna, morgen kruisigt Hem.’ De Britten willen zelf weg, Christus moest weg. Men wilde Hem niet meer horen of zien. En op Goede Vrijdag leek dat boosaardige plan gelukt. Maar dat was buiten Góds plan gerekend. Op de paasmorgen kwam Christus uit het graf en deelde aan de duivel een beslissende slag uit.

De Bijbel dicht, de kerk vaarwel

Die Chrexit is niet alleen maar geschiedenis. Zij is nog altijd gaande. In de samenleving waar wij deel van uitmaken is ze een harde werkelijkheid. Elke dag zet een aanzienlijk aantal mensen een punt achter de verbondenheid aan God. De Bijbel dicht, de kerk vaarwel. Ook dit jaar begon met de sluiting van een aantal kerkgebouwen, omdat er niet meer genoeg vraag was naar Hem van wie ons leven toch afhangt. De jaarcijfers getuigen van het harde gegeven dat het christelijke geloof in de storm zit. Het levert de benauwende vraag op: leidt die Chrexitwens van zovelen tot een Chrexit van ’s hemelswege? Een kerkfusie is bemoedigend, zeker, maar ook die kan deze vraag niet uit het hart bannen.

Totdat je beseft: Pasen was geen incident, Pasen is duurzame werkelijkheid. Christus heeft overwonnen, toen en daar bij Jeruzalem, en de duivel weet het: hij zal het pleit niet winnen. Daarom roert hij zijn staart. Na de lijdensweken breekt de glanzende morgen aan. En wij grijpen moed en gaan door, want God de Heer gaat door. Chrexit? Nee, de duivel eruit, dexit dus. Zeker weten.