Redactioneel: Windmolen

Lezers die je blad betrokken en kritisch volgen moet je koesteren. Laat ze maar brieven schrijven en op sociale media vertellen wat hen roert of stoort aan de inhoud. Desondanks voelde ik enkele weken geleden een lichte jeuk bij een lezersreactie. Op de cover van ons themanummer over spiritueel bijtanken stond een oude, vuile bezinepomp. Daar had toch beter een foto van een duurzame windmolen kunnen staan, reageerde iemand. Een alternatieve covertekst voor het ‘litertje spiritualiteit voor dorstige kerkgangers’ had hij ook: ‘Een duurzaam kWatt’je spiritualiteit voor een energievragende kerkganger’.

Maak je een heel nummer over de diepere roerselen van hart en ziel, gaat de respons over iets zakelijks als groene energie. Ik had het niet kunnen verzinnen, maar wellicht zette het me juist daarom aan het denken. Had deze creatieve lezer eigenlijk geen punt?

Voor een inkijkje in het antwoord neem ik u mee naar het Reformatorisch Dagblad van begin vorige maand. Daarin constateerde de conservatieve denker Bart Jan Spruyt dat er onder (orthodox-)gereformeerde christenen een ‘snel doorslaande belangstelling’ is voor milieu en duurzaamheid. Er ontstaat een overfocus, schreef hij: ‘Van kleine, minder belangrijke zaken maken ze een heikel punt, maar aan echt belangrijke zaken gaan ze voorbij.’

Doe je het niet, dan deug je toch stiekem niet helemaal

Evenwichtig en zonder vingerwijzen je verhaal neerzetten is lastig, bewijst ook Spruyts opinie. Toch stipt hij een topic aan waar we best even bij stil mogen staan.

Het is grote winst dat christenen de opdracht tot rentmeesterschap steeds vaker handen en voeten geven door bewuste afvalscheiding, plasticdiëten, fiets- in plaats van vliegvakanties, vleesvervanging en tweedehandskleding. Maar waar voorheen bijvoorbeeld niet reizen op zondag, twee keer kerkgang en gereformeerd onderwijs noodzakelijke kenmerken van een geloofwaardig kerkmens waren, kan onder (een nieuwe generatie) christenen een duurzame leefstijl zomaar zo’n zelfde ding worden. Doe je het niet, dan deug je toch stiekem niet helemaal.

Onlangs las ik het boekje Genieten van genoeg van duurzaamheidsexpert Martine Vonk. Als er iemand een groen geloof predikt, is het Martine wel. Maar het overtuigende in haar boodschap vind ik de onlosmakelijke link die zij legt tussen ‘groen geloven’ en Godsgeloof: beter voor Gods schepping zorgen brengt je dichter bij God, maakt je dus een spiritueler mens. In dat licht had een windmolen op die cover dan ook verre van misstaan.