Column: Gereformeerde millennials

Onlangs was ik op het jaarlijkse Paascongres van gereformeerde studenten. Toen ik aankwam begon net de sing-in onder leiding van de praiseband. Ik stond in een kloosterzaal vol gelovige jongeren, sommigen met de handen omhoog. ‘s Avonds spraken we over geloof en wetenschap. En omdat het de laatste avond was, was er een feest tot in de kleine uurtjes.

Het Paascongres bloeit, maar in andere vormen dan in mijn studententijd. Het is een event geworden. Het aantal deelnemers is hoog en de sfeer positief. In het afgelopen jaar zijn er onder de studenten trajecten gestart over de gereformeerde identiteit en over gereformeerde vorming.

Hun wereldbeeld bestaat uit opties,
hun probleem is kiezen

Jongeren die geboren zijn tussen ruwweg 1985 en 2000 heten millennials. Zij zijn opgegroeid met internet, de smartphone is hun symbool. Van deze generatie wordt gezegd dat ze weinig idealen kennen. De wereld ligt aan hun voeten, zij kunnen doen wat ze willen en onbeperkt communiceren. Hun wereldbeeld bestaat uit opties, hun probleem is kiezen. Ze weten het daardoor allemaal niet zo zeker meer.

Er wordt wel gezegd dat millennials weinig commitment hebben. Ze gaan voor zichzelf. Die klacht hoor je ook in de kerk. Maar die klacht lijkt me te oppervlakkig. Onlangs schreef een christen-jongere dat kerk, geloof en christelijk leven voor millennials best belangrijk zijn, maar dat ze niet goed uit de voeten kunnen met de antwoorden van vorige generaties. Die antwoorden horen voor hen bij een voorbije wereld met de vragen van toen.

Wie vandaag met gereformeerd denken aankomt als het enige antwoord op alle vragen, zal bij millennials op onbegrip stuiten. Zij vergelijken namelijk voortdurend. Voor hen moet een optie relevant zijn. Ziehier de uitdaging waar alle generaties mee aan de slag moeten, lijkt mij. Een gereformeerde levensbeschouwing is prima, maar de toegevoegde waarde moet duidelijk gemaakt kunnen worden. Toen ik in de nacht naar huis reed, dacht ik na over deze opdracht voor mijn generatie.