Column: Vinken of vonken

Terwijl de zomer nog zindert, komt de kerkelijke karavaan weer in beweging. Apart eigenlijk, die seizoensarbeid in de kerk. September wordt stevig ingezet met startzondagen, meekijkcatecheses en kerkproeverijen. Om de feestvreugde te completeren, verzorgt onze classis een training voor startende ambtsdragers. Na mijn zomerslaap geef ik daarin een avond over gemeenteopbouw.

Dit vak is een interessante mix van theologie en organisatiekunde. Om fris en fruitig voor de groep te staan, heb ik deze zomer een boek van Mathieu Weggeman bestudeerd. Als verandergoeroe maakt hij gehakt van managers die afvinken en controleren. Nederland bezwijkt onder risicomijdend gedrag, terwijl juist fouten de leerschool bij uitstek zijn. Bij voortdurend controlegedrag keert de wal het schip. Professionals zullen de manager foppen of ongehoorzaam zijn. Of ze gaan ‘meestribbelen’, om gedoe te voorkomen. Regelmatig zeg je dan ja op een vraag, om die vervolgens op de stapel te leggen. In Duitsland hebben ze daar een acroniem voor: DELLE, Durch Einfach Liegen Lassen Erledigen.

Denk aan het schijnbare gemak waarmee de Oranjedames Europees kampioen voetbal werden

Wat stelt Weggeman daartegenover? Alles wat de flow bevordert. Dat is een toestand waarin alles vanzelf lijkt te gaan, als vakkennis en taken in balans zijn. Denk aan het schijnbare gemak waarmee de Oranjedames Europees kampioen voetbal werden. Leidinggeven is niet meer dan de droom laten zien, het perspectief voorleven en die inspiratie delen. En vooral blokkades wegnemen. Dan werk je samen zonder angst en met plezier.

Als straks de cursus start, zal ik een snufje Weggeman toevoegen. Als we de opbouw van de gemeente dienen, dan starten we bij de flow: de Geest is uitgestort. Als dan gaven van de Geest aangesproken en ingezet worden, als er fouten gemaakt mogen worden omdat we van elkaar houden, dan is dat een mooi startpunt voor het ambt. Niet vinken maar vonken.