Column: Relevant

Toen het mode was buiten de kerk zijn we er in de kerk ook maar wat druk mee geweest: relevantie. We stelden ons eindeloos de reclamemakersvraag: op welke vraag is het goede nieuws over Jezus eigenlijk het antwoord?

Allerlei antwoorden zijn uitgeprobeerd. Van de dit jaar jubilerende oudste vraag: hoe krijg ik een genadig God?, via een negentiende-eeuws: wat is bron van moraliteit in de samenleving?, een vroeg twintigste-eeuws: wat is het doel van ons bestaan?, een midden twintigste-eeuws: is er hoop?, en een laat twintigste-eeuws: is dit alles wat er is?, naar een eenentwintigste-eeuws: waar is er überhaupt nog echt iets te beleven? Telkens werden de folders, de beleidsstukken, de kerkgebouwen, de preken en de liederen erop aangepast. Erg veel heeft het niet opgeleverd, behalve vermoeidheid en bij elk nieuw seizoen de angst voor wat er nu weer verzonnen zal zijn waar we allemaal aan mee moeten doen.

Laat er ergens even een moment zijn waar wat je doet nergens goed voor hoeft te zijn

Inmiddels is die mode aan het voorbijgaan, buiten de kerk, en net zo goed binnen de kerk. Laat er ergens even een moment zijn waar geen reclame is (ook niet voor goede doelen), waar wat je doet nergens goed voor hoeft te zijn, waar je buiten de eindeloze ratrace van de relevantie even tot rust kunt komen – het is de paradoxale relevantie van de kerk aan het worden.

Voor we daar nu weer op in gaan springen, is het misschien goed ons te realiseren dat het goede nieuws over Jezus op geen enkele vraag het antwoord is. Het is er al lang vóór wij onze vragen stellen. Ook voor relevantie geldt dat heidenen dat najagen, maar dat wie Gods koninkrijk zoekt het er als extraatje bij krijgt. Het zou zomaar kunnen dat iemand een ander soort vraag stelt: waarom komen jullie hier eigenlijk elke week bij elkaar om iemand, God of zo, te bedanken voor ons leven? Dán is het goede nieuws over Jezus het antwoord.