Redactioneel: Dromen

Hoe zou het zijn als…? Het is een bekende vraag, die vaak gesteld wordt door mensen die durven dromen. In de nu gebruikte formulering past de vraag vooral bij pioniers, bij visionairs die buiten de lijntjes denken en bruisen van ideeën die ze graag gerealiseerd zien.

Hoe zou het zijn als…? Aan die vraag moest ik denken na lezing van de OnderWeg van 28 mei, over missionair zijn, over ‘acteurs in Gods grote verhaal’. De rode draad: je bent gekend, dát is je identiteit. Kom daarvoor uit: dit zijn mijn manieren, dit ben ik, christen in een samenleving waarin ik deel ben van een minderheid. Na lezing dacht ik: hoe zou het zijn als zovelen als ikzelf inderdaad voor die identiteit gaan staan?

Durf je te staan voor wat je onverdiend kreeg?

Waarom dit dromenverhaal? Omdat ik al langer aan dezelfde vraag denk als het om Europa gaat. Hoe zou het zijn als Europa, te midden van immense problemen, staat voor zijn identiteit en dat laat merken ook? Misschien denk je: wat krijgen we nou, gaat hij hier een pleidooi voeren voor een sterker Europa? Nee. Waar het mij vooral om gaat, is dat ik met terugwerkende kracht aandacht vraag voor uitspraken van paus Franciscus over Europa. Die uitspraken raakten mij. De paus droomt van ‘een Europa dat (…) armen broederlijk bijstaat’, een Europa ‘waar het geen misdaad is om een migrant te zijn’, een Europa ‘waarvan men niet kan zeggen dat haar inzet voor de mensenrechten haar laatste utopie was’.

Natuurlijk zijn uitspraken als deze deels politiek. Tegelijk raken ze de kern van waar het in ons geloof en ook in onze identiteit om gaat: durf je als individu, gemeente en ja, ook als Europa te staan voor wat je onverdiend kreeg – Europa in de historie, ‘acteurs in Gods grote verhaal’ uit genade?

Nu ik toch even balanceer op het koord tussen politiek en kerk: er is nog een punt van overeenkomst. Beide, een kerkelijke gemeente en Europa, hebben baat bij een wijze raad van oudsten, die op een dienende, daadkrachtige manier richting geeft en stáát voor wat wezenlijk is.