Redactioneel: Stokpaardjes

Onlangs kreeg ik op een zondagmiddag een verrassende reactie na afloop van de dienst, van een goede bekende die ik al enige tijd niet had gezien. Ze was enthousiast over de catechismuspreek, en sowieso over het feit dat er vanuit de catechismus werd gepreekt. Ze maakte dat weinig meer mee. En, zo zei ze, ‘die catechismuspreken behoeden mij voor stokpaardjes van de dominees’. Een opmerkelijke uitspraak!

De goede bekende ging verder. Ze legde uit dat ze blij is met de leer van de kerk en dat ze daarin de breedte van Gods Woord herkent. Natuurlijk staat niet alles in de catechismus, maar wat er staat, zijn wel de kernen van ons geloof. Als het daar niet meer over gaat, waarover dan wel?

Ze ervoer in de praktijk een terugkeer van steeds dezelfde onderwerpen die een dominee persoonlijk belangrijk vindt. Maar die keus kan nogal beperkt en eenzijdig zijn.

Vaak ben ik verrast door de toepassingen die mensen maken

Ik dacht: die geef ik even door. Niet om hier van alles aan op te hangen; het is maar een opmerking. Maar toch, behoed mij voor mijn stokpaardjes! Kijk ook uit voor die van jezelf. Laten we blijven in de ruimte van het Woord. Daar zijn de belijdenissen voor bedoeld. Ze gaan over ‘heel de raad van God’, zoals ergens staat. Dat is veel ruimer dan wat je zelf zou willen zeggen of horen.

Om mijzelf voor stokpaardjes te behoeden, hecht ik aan preekbespreking, vooraf en achteraf. Vooraf in een huiskring, waarin we elkaar over en weer vragen stellen over het thema, de actualiteit, de relevantie en ook de persoonlijke ervaring. Achteraf in de kerkenraad of ook weer in een huiskring. Ook maak ik weleens spontaan een ‘preekbespreking’ mee in de hal van de kerk, waar ik nooit als eerste weg ben. Vaak ben ik verrast door de toepassingen die mensen maken. Hoe veelkleurig de preek doorwerkt, is méér dan ik kan bedenken.