Hulp bij het dagelijkse nieuws

Laat verdrukten niet teleurgesteld heengaan,
laat zwakken en armen uw naam loven.
(Psalm 74:21)

Dagelijks worden we geconfronteerd met vreselijk nieuws. De gruwelijke terreurdaden van IS en de eindeloze stroom van vluchtelingen. De aardbeving in Nepal, nog maar een paar maanden geleden. Al dat leed en onrecht vliegt je soms naar de keel, maar het kan je ook in andere zin benauwen. Kun je nog wel de krant lezen én in God blijven geloven? Psalm 74 helpt ons bij die vraag.

(beeld My Good Images/Shutterstock)

Asaf brengt het nieuws bij God. Toen hij in een ander lied (Psalm 77) terugkeek op de geschiedenis, was hij vol verbazing: ‘Uw weg is een heilige weg!’ ‘Onnavolgbare klasse, zoals U uw volk via een weg door de zee redde!’ Maar nu is Asaf verbijsterd. Hij snapt er niets meer van.

De achtergrond van deze psalm is dat de Babyloniërs hebben huisgehouden in het beloofde land. Tot in de tempel van God toe! Brallend en brullend sloegen ze er alles kort en klein. Ook de ark met de tien woorden onder het verzoendeksel is weg. Jeruzalem, de stad van waaruit de wereld weer zou worden zoals God het bedoelde, is weggevaagd. En God liet het gebeuren… Het kwaad in de wereld lijkt machtiger dan Hij!

Asaf vraagt God naar beneden te komen, zodat Hij het met eigen ogen kan zien (vergelijk Klaagliederen 5). Ik denk hierbij aan toenmalig koningin Beatrix na de vliegramp in de Bijlmer of de vuurwerkramp in Enschede. Hoe belangrijk was het dat ze zelf kwam kijken en zich liet rondleiden door betrokkenen. Je zag hoeveel het haar deed, en hoezeer ze meeleefde met de getroffenen. Natuurlijk was ze in Den Haag al geïnformeerd door de betrokken ministers. En ze had best op afstand allerlei adviezen kunnen geven. Maar het was toch heel anders toen ze zelf kwam kijken. Dat vraagt Asaf nu ook van God.

Brutaal

Als Asaf Hem rondleidt, ontziet hij God om zo te zeggen niet. ‘Heer, in het hart van úw huis brulden uw tegenstanders’ (vers 4), en: ‘Ze hebben úw heiligdom in de as gelegd, de plaats waar úw naam woont, verwoest en ontwijd’ (vers 7).

Met andere woorden: ‘Het kan U toch niet koud laten wat er allemaal gebeurd is?! Het is úw huis! U koos ervoor om onder uw volk te komen wonen. Het was uw eigen plan, uw verlangen, om op de Sionsberg de plek van verzoening te stichten. En nu, moet U zien hoe het ervoor staat. Dat kan U toch niet onbekommerd laten?! Uw naam ligt te grabbel! God, haal toch uw handen uit uw zakken! Laat zien wie U bent!’ Asafs oproep aan God is op het brutale af.

God loven

Zouden wij vandaag niet vaker zó moeten bidden? Zou dat kunnen? God had toch een bijzondere band met Sion? Ik denk het wel. God had en heeft inderdaad een speciale band met Israël. Maar het is óók waar dat Hij deze wereld en al die miljoenen bedreigde mensen geschapen heeft.

‘God, het kan U toch niet onbekommerd laten dat mensen levend verbrand worden? Heer, dat meisje van 8 dat een bomvest krijgt omgedaan om zo veel mogelijk mensen te vernietigen, ze is door U gemaakt! Vader, de zee zwijgt als U spreekt; waarom zwijgt U als de zee zo veel mensen opslokt? Laat verdrukten niet teleurgesteld heengaan, laat zwakken en armen uw naam loven (vers 21). Want U loven, Heer, dat willen we graag kunnen!’

Om over na te denken
1. Als ik kijk naar mijn eigen bidden, ben ik niet zo vrijmoedig als Asaf. Hoe zou dat komen en wat kan daarbij helpen?
2. In Jezus is God naar beneden gekomen. En hoe! Het teken van zijn kruis is blijvend zichtbaar (vgl. Psalm 74:9, Matteüs 24:3,30). Wat heb je daar vandaag aan?