Rondkomen in de Schilderswijk

Enkele maanden geleden zond RTL de tv-serie Rondkomen in de Schilderswijk uit, een gefilmd portret van een aantal bewoners rond een pleintje in Den Haag. Vooral oorspronkelijke ‘Hagenezen’ kwamen aan het woord. Wie naar de serie keek, kreeg de indruk dat de Schilderswijk nog een ouderwetse Haagse volksbuurt is. De werkelijkheid is anders. In het normale straatbeeld is iemand met een Hollands uiterlijk een uitzondering.

Ik kan me goed voorstellen dat het mensen buiten Den Haag helemaal ontgaan is dat deze serie is uitgezonden, dus misschien hebt u helemaal niets gezien. Uiteraard heb ik wel gekeken. De meeste mensen die in beeld kwamen ken ik wel. Er woont zelfs een lid van de Havenkerk aan dat pleintje, ook een rasechte Schilderswijker, maar zij zorgde ervoor dat ze niet in beeld kwam.

Eigenlijk vond ik het wel vermakelijk om te zien hoe deze mensen met elkaar omgaan: recht voor z’n raap, niet altijd even netjes, maar wel duidelijk. Het kleurrijke leven van een volkswijk.

Ze voelden zich te kijk gezet met al hun eerlijke onhebbelijkheden

Natuurlijk werden de afleveringen nabesproken in de kerk. Maar wat ik als relatieve buitenstaander soms wel grappig vond, was volgens de Hagenezen in onze kerk helemaal niet grappig. Ze voelden zich te kijk gezet met al hun eerlijke onhebbelijkheden. En de recht-voor-z’n-raapuitspraken voor de camera hadden verdeeldheid gezaaid.

Zo was er een demente buurvrouw die altijd hele broden uitstrooide voor de vogels, tot ergernis van de buren. Toen ze overleed was het commentaar: ‘Jammer voor haar, maar ons probleem is opgelost.’ De man die deze opmerking maakte, durfde zich na de uitzending een week lang niet buiten te vertonen.

Het is erg gemakkelijk om van een afstandje te kijken naar mensen die anders zijn dan jij en te lachen om hun eigenaardigheden. Ik vond het leerzaam om te horen hoe mensen zelf ervaren hoe ze worden neergezet.

Outcasts

Deze ervaring maakte me ook weer duidelijk hoe anders Jezus omging met mensen: vol respect. In de evangeliën lees je niets wat lijkt op het uitvergroten van de eigenaardigheden van de mensen die op Jezus afkwamen. Het moet toch af en toe wel een vreemde verzameling mensen zijn geweest. Sociale outcasts voelden zich veilig bij Hem. Niet voor niets krijgt Hij het verwijt dat Hij eet met tollenaars en zondaars. Van die figuren waar ‘nette mensen’ liever niet mee omgaan.

Vanuit mijn ervaringen in de Havenkerk ben ik die mensen rondom Jezus anders gaan inkleuren dan vroeger. Probeer je maar eens voor te stellen dat Jezus die mensen uit Rondkomen in de Schilderswijk ontmoet. En stel je eens voor dat je midden in dat gezelschap zit.

Ik wil met respect naar de mensen kijken, hoe anders ze ook zijn

Als ik nu door de Schilderswijk wandel, probeer ik die houding van Jezus voor ogen te houden. Ik wil met respect naar de mensen kijken, hoe anders ze ook zijn. De onmacht of eigenaardigheden van anderen zijn niet bedoeld om je over te vermaken. En het mooie is… in een sfeer van respect stellen mensen zich anders op.

Het beeld van de camera is maar eendimensionaal. Je denkt dat hij de werkelijkheid registreert, maar hij creëert slechts een beperkte werkelijkheid. Wie met respect in de Schilderswijk aanwezig is, ziet een heel andere werkelijkheid, een werkelijkheid van mensen die het goede willen voor elkaar. Mensen die verlangen naar liefde en een goede plek om te wonen, mensen die anderen net zo goed een plekje gunnen, ook al zijn ze nog zo anders dan zij. Ze gaan lang niet allemaal naar de kerk, maar sommigen hebben de weg gevonden. Met vallen en opstaan bouwen we aan een gemeenschap.

Al wandelend door de Schilderswijk probeer ik me een beetje voor te stellen dat ik er samen met Jezus loop. Hoe zou Hij naar de mensen kijken? Hoe zou Hij ze aanspreken? Wat zouden ze Hem laten zien?