‘Heeft geluk ook iets van ontzag? Je klein voelen?’

Wat is geluk? Wij hebben daarvan in de eenentwintigste eeuw een bepaald beeld. Maar stel nu dat je een speciale plek hebt gekregen in de heilsgeschiedenis, dat je dicht bij God leeft, word je daar gelukkig van?

(beeld Creative-Family/iStock)

Abraham, u bent de vader van alle gelovigen. U bent ons een voorbeeld van leven met God, door veel eeuwen heen. Bent u gelukkig geweest in uw leven? Misschien betekende geluk vierduizend jaar geleden iets anders dan nu. U was gezegend. Is dat geluk?

‘Gezegend, ja dat was ik zeker. Ik was rijk, ik had een prachtige vrouw. Is dat geluk?

Er was wel altijd dat knagende gevoel: onvruchtbaar. Het was toen nog anders dan in jullie tijd, denk ik. Rijkdom zat toch vooral in je kinderen. Hoe kon ik gelukkig zijn als ik een van mijn knechten voorbij zag komen met twaalf sterke zonen en dochters? Keek hij echt een beetje minachtend naar mij? Zo van: dat krijgt die ouwe niet voor elkaar. Niemand zei het natuurlijk, ze keken wel uit. Als het meisje dat mijn was deed met een dikke buik rondliep, zag ik Sara huilen. Ook tussen Sara en mij was het niet gemakkelijk. Jullie kennen het verhaal van Ismaël. Wat een drama!

Ik wist dat ik onderweg was naar een mooi land, maar het is nooit mijn land geworden. Het enige van mij daar was het graf van Sara. Ik was gezegend en heb ook wel geluk gekend, denk ik, soms. Ik kreeg elke keer genoeg om vol te houden. Je kunt trouwens je geluk ook verspelen door te gokken op eigen slimheid. Jij weet er alles van, Hagar.’

Hagar, wat betekent geluk voor u?

‘Wie was ik? Ik wist het zelf niet. Ik wist alleen dat het leven ondraaglijk werd en ik moederziel alleen de woestijn in vluchtte. Was het een zelfmoordpoging? Daar, bij een bron, zag ik dat God mij zag en steeds gezien had. Daar besefte ik dat er leven in me groeide, Ismaël: God hoort. Dat gaf me de kracht om terug te gaan naar mijn ellendige bestaan. De omstandigheden werden niet beter, maar ik was veranderd. Jullie weten dat ik weggestuurd werd met mijn kind. Mijn zoon Ismaël, de enige voor wie ik iemand was, jammerde van de dorst, met een schor stemmetje als een verdwaald schaap. Toen hoorde God hem en liet mij zien. Er was een bron. Levend water! Is dat geluk? Gezien worden en zien? Misschien is geluk een scheur in de wereld waardoorheen iets zichtbaar wordt van Gods werkelijkheid.’

Het hele artikel lezen? Neem een gratis proefabonnement op magazine OnderWeg en ontvang inloggegevens voor de website.