Redactioneel: Slaapzakken

Er lag twee weken geleden een berg slaapzakken in ons kerkgebouw in Utrecht. Ik hoop zó dat ondertussen de vijfjarige Mitra en haar ouders, om wiens foto in het NRC ik heb gehuild, in drie ervan slapen. Door de verwoestende brand in Moria waren zij alles kwijt. De pop van Mitra hadden ze niet mee kunnen nemen – ‘de psycholoog zei dat ik een pop voor haar moest kopen’, vertelt haar moeder. ‘Die is nu verbrand.’

De ramp op Lesbos maakte bij de Nederlandse burgers een verontwaardiging los die een catastrofe slechts sporadisch te beurt valt. Dat in Jemen tachtig procent van de burgers afhankelijk is van noodhulp lijkt ons minder te deren. Maar de koortsige Mitra zonder pop, nog geen vier vlieguren hiervandaan, zette ook kerken en christenen collectief aan tot actie. We gaven handtekeningen, geld, luiers en in anderhalve week haalde Because We Carry voor een vermogen aan slaapzakken op. Als we ergens warm voor lopen, willen we bergen verzetten.

De toekomst van de kerk is gediend
met slaapzakkenacties

Het doet me denken aan een ontstellend cijfertje dat de Jonge Theoloog des Vaderlands laatst in een interview aanhaalde: ‘Uit cijfers blijkt dat 75 procent van de kerk er over twintig jaar niet meer is’, zei hij. Een kind kan begrijpen dat je bij zo’n vooruitzicht geen beelden krijgt van grootse participatie, hoe onbillijk dat ook is voor bijvoorbeeld de mensen die zich met hart en ziel inzetten voor de herenigde GKv en NGK. Recent pleitten zij voor het opnieuw verwoorden van wat we belijden, opdat ook mijn kinderen de komende decennia betrokken blijven bij Gods kerk.

Gevormd als ik ben bij Schrift en belijdenis, hoor ik het mezelf zeggen: ik geloof dat de toekomst van de kerk, meer dan met een nieuwe belijdenis, gediend is met slaapzakkenacties: collectieve daadkracht. In zijn missionaire trendrede schrijft Tim Vreugdenhil over de kerk in 2030 ‘die als water verweven is met het gewone leven’. ‘Bij de supermarkt een inzamelactie van voedsel, op de begraafplaats een bijeenkomst voor mensen die rouwen, in de plaatselijke bieb de mogelijkheid voor een luisterend oor en gebed.’ Laten we, in gebed en geloof, die bergen gaan verzetten.