Redactioneel: Michelle

Esther de Hek | 14 september 2019
  • Column

Terugvliegend naar Schiphol luisterde ik hoog in de lucht naar een podcast waarin theoloog Stefan Paas vragen beantwoordde. Lastige, zware vragen vaak, zoals deze: heeft God een goede reden dat kinderen gemarteld worden in de oorlog? Zo, die hield wakker. Zoals eigenlijk elke variant op deze existentiële, maar ongemakkelijke vraag naar Gods regie en aandeel in het lijden.

Nu wilde het geval dat ik nog geen week ervoor iemand een antwoord op de vraag had horen geven. Het was Michelle Mahesan, predikantsvrouw van de evangelische Zion Church in Batticaloa, op Sri Lanka. Tijdens onze trektocht over het eiland hadden we twee kerken bezocht die op eerste paasdag getroffen waren door de aanslagen. Bij de Zion Church ontmoetten we deze Sri Lankaanse vrouw, die vloeiend Engels sprak.

Zij had de aanslagpleger in de ogen gekeken

Zij had de aanslagpleger nog geen tien minuten voordat hij zichzelf opblies welkom geheten en in de ogen gekeken. En omdat haar man, pastor Roshan, in het buitenland was, ging zij de dag na de aanslag met de politie naar het mortuarium om alle 31 gedode gemeenteleden – onder wie veertien kinderen – te identificeren. ‘Eigenlijk voor een mens een onmogelijk iets’, zei ze daarover.

Het is dat ik het uit haar eigen mond hoorde, dat ik haar diepe gezindheid bijna lijfelijk voelde en dat haar appconversaties eensluidend hetzelfde getuigen, anders sluit ik niet uit dat ik haar onvoorwaardelijk spreken over Gods almacht en soevereiniteit had gewantrouwd. ‘Nee, ik vraag God niet waarom dit onze gemeente overkwam’, zei ze. ‘Ik geloof dat Hij oppermachtig is en dat ons niets overkomt zonder dat het Hem passeert.’

In Paas’ reactie op de vraag naar Gods mogelijke motief om gruwelijkheden niet te verhoeden, herkende ik me meer. ‘God heeft redenen die wij als mens niet zullen kennen’, zei hij. En: ‘Als je het geloof ooit kwijt zou zijn omdat je dit soort ellende in de wereld ziet gebeuren, hoort dat bijna vanzelfsprekend bij geloven.’ Toch is het Michelles blindelings godsgeloof waar ik nog dagelijks aan denk. Het mag een inspiratiebron voor iedere weldenkende, westerse gelovige zijn. In haar woorden: ‘Believe that the Lord is fully in control.’

Over de auteur
Esther de Hek

Esther de Hek is schrijver, schrijftrainer en oud-hoofdredacteur van OnderWeg.

Meest gelezen

Column: Vrijzinnig

Column: Vrijzinnig

Dick Westerkamp
  • Blog
  • Column

Er is iets nieuws aan de hand in Nederland. Kerken vinden elkaar. Muren die eeuwenlang mensen gescheiden hielden, vallen weg. Wie zou niet blij zijn?

Lees artikel
Redactioneel: Tot een hand en een voet

Redactioneel: Tot een hand en een voet

Ad de Boer
  • Column

We passen het beeld van de kerk als het lichaam van Christus, waarvan de leden niet zonder elkaar kunnen, graag toe op de plaatselijke gemeente: iedereen is daar nodig. Maar dat beeld geldt evenzeer voor de wereldwijde kerk.

Lees artikel
Column: Goed spreken over God

Column: Goed spreken over God

Eline de Boo
  • Column

Vloeken is in ons land onder christenen ongebruikelijk. Maar zo zuinig als we zijn met vloeken, zo zuinig zijn we ook met God de eer geven voor het goede.

Lees artikel
Column: Geluk

Column: Geluk

Dicky Nieuwenhuis
  • Column

Wat was leuk vandaag? En wat was niet leuk? Deze twee vragen behoren al jaren tot het ritueel als ik ’s avonds mijn kinderen op bed leg. Hoe simpel de vragen ook zijn, het blijft boeiend om naar de antwoorden te luisteren.

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief