Column: Avondvierdaagse

Matige inspanning gevolgd door buitensporige beloning. Dat is de definitie van de avondvierdaagse, een stukje nationaal erfgoed waar ik trots op ben. Je sjokt vier avonden door wijk en weiland om ten slotte gehuldigd te worden alsof het een olympische prestatie betreft. Mijn probleem is dat ik niet alleen olympische medailles mis, maar ook de avondvierdaagse nooit gelopen heb. Dit gat in mijn cv kan ik eenvoudig verklaren. Mijn gereformeerde basisschool stond in het nieuwe Jeruzalem (Amersfoort) en dus bleef er voor een kind uit Hilversum weinig tijd over om te sporten. De bus deed ruim een uur over de rit en dat liet geen ruimte voor buitenschoolse gekkigheid.

De eerste meters leken op de horizontale lancering
van een Noord-Koreaanse kernraket

Dit jaar kreeg ik echter de kans om dit gemis te compenseren en mee te lopen als begeleider in Vathorst. Mijn wandelvriendin zat in een elektrische rolstoel en ik kreeg de verantwoordelijkheid voor de navigatie van haar voertuig. Aan de buitenkant ziet dat er eenvoudig uit. Je loopt je eigen meters terwijl je de joystick, toeter en turboknop van de rolstoel bedient. Maar dit vergde alles wat ik in me had aan oog-handcoördinatie. De eerste meters leken meer op de horizontale lancering van een Noord-Koreaanse kernraket dan een wandelevenement.

Maar alles went en na een halve kilometer had ik mijn rijvaardigheid op peil. Het viel mij voor het eerst op dat elke stoep een op- en afrit voor rolstoelers heeft. Hulde aan alle stratenmakers die hiervoor door de knieën gingen.

Toen ik in gedachten al de juichende menigte bij de huldiging voor me zag, kwamen doorns en distels op ons pad. De avondvierdaagse marcheerde over een smalle stoep. Behendig stuurde ik de rolstoel om een lantaarnpaal, maar ik bleef zelf met mijn achterste in een puntige hulst steken. Mijn wandelvriendin (tot dat moment) kwam niet meer bij van het lachen. Toen brak bij mij het besef door: met een avondvierdaagse valt niet te spotten. Eerst de strijd. En pas straks de overwinning.