Column: Mediawijs

Ik krijg in mijn bestaan veel ‘post’. De aanhalingstekens zijn met opzet, de tijd dat alles via de brievenbus kwam ligt achter ons. Vroeger hadden we een hond die zijn tanden grommend in het binnenkomende papier zette. Wie de post wilde redden moest de hond voorblijven. Later was er de luide plof op de deurmat in de nacht van vrijdag op zaterdag als de grote envelop van de Eerste Kamer binnenviel. Die tijd met zijn eigen geluiden is voorbij. De meeste post komt in stilte binnen en heet ‘elektronisch’.

De toevloed is er niet minder om. Mailtjes en berichtjes zwellen aan tot een stroom waarop je moet navigeren als een peddelaar op een bergrivier. Emoties zijn de sterkste aanjagers van die stroom. Er zijn mensen die niets aan de wereld willen veranderen en die zijn voortdurend ongerust. En er zijn mensen die veel willen veranderen en die zijn hinderlijk ongeduldig.

Hij zegt er steeds bij dat hij in het geheim schrijft

Gelukkig hoef je niet op alles te reageren. Post die niet expliciet aan mij gericht is, leg ik terzijde. Dat doe ik ook met berichten die kras zijn in hun aannames, insinuaties of zelfs beledigingen. Brieven die persoonlijk gericht zijn, en waar zorg en aandacht uit spreekt, komen wel binnen.

Wie zendt, zou de ‘leesbare brief’ moeten zijn waar Paulus over spreekt, en niet een last voor anderen. Daar is veel mediawijsheid voor nodig. Op scholen wordt gesproken over ‘21ste-eeuwse vaardigheden’. Waarden als matigheid, zelfbeheersing, maar ook liefde en barmhartigheid horen tot de kern ervan, las ik in een schooldocument. Hopelijk helpen die om de stromen enigszins in te dammen.

Eén brievenschrijver is mijn favoriet. Een oudere man stuurt me van tijd tot tijd een handgeschreven brief. Hij vertelt vaak iets uit zijn leven of zegt wat hij vindt van bepaalde dingen. Maar hij zegt er ook steeds bij dat hij in het geheim schrijft, want zijn vrouw vindt het niet goed, al dat brievengeschrijf aan Kamerleden. Hij vraagt me dan ook met nadruk niet te antwoorden. Kijk, dat helpt.