Column: Plekjes in de hemel

Toen Joop den Uyl op kerstavond 1987 overleed, vreesde ik ernstig voor zijn eeuwige heil. Ik zeg het maar gewoon zoals ik het beleefde. Zo’n rooie rakker die zijn gereformeerde opvoeding achter zich gelaten had en het geloof in God even daarvoor nog ‘lariekoek’ noemde, kon in mijn ogen geen plekje in de hemel krijgen.

Noem het gerust een uitvloeisel van het overzichtelijke en rechtlijnige wereldbeeld dat ik meekreeg. Er werd om mij heen in hokjes, vakjes en kleurtjes gedacht, dat vormt simpelweg de kijk op het leven van een jong-adolescent.

Tegen oneigenlijk hokjesdenken probeer ik mij inmiddels dagelijks te verzetten. Ook heb ik niet meer de illusie te gaan over de plekjes in de hemel. Toch realiseer ik me dat je je als christen ook in dit louterende vormingsproces kunt vergalopperen. Dat je een allergie kunt ontwikkelen tegen elke waarheidsclaim, stelligheid of principiële keuze. Dat het niet meer hip is te vinden dat wie Jezus belijdt zich simpelweg in woorden en daden zal onderscheiden van wie dat niet doet.

Zo’n rooie rakker kon in mijn ogen geen plekje in de hemel krijgen

Dit jaar overleden kort achter elkaar de vrijzinnige predikant Nico ter Linden, oud-premier Lubbers en televisiekoningin Mies Bouwman. Nederlanders met de bekendheid van een Joop den Uyl. Ook christenen blikten terug op hun levens. ‘God hebbe zijn ziel’, werd er over Ter Linden geschreven, de man die ons aanspoorde de lichamelijke opstanding van Jezus vooral als beeldtaal te zien. Over Lubbers – in wiens rouwadvertentie met geen woord over God of geloof gerept werd – kregen we ‘7 geloofsuitspraken van Ruud Lubbers’ gepresenteerd. En voor Mies werd postuum aan God gevraagd ‘nu het goede voor haar te doen’.

Ik verloor de afgelopen jaren steeds meer waarheidsclaims. Maar twee heb ik er gehouden en hoop ik nooit te verliezen. De eerste is de Bijbelse waarheid dat niemand tot de Vader komt dan door Jezus Christus. De tweede is dat alleen onze almachtige God bepaalt wie het eeuwige leven heeft. Laten we het verdelen van de plekjes in de hemel daarom vooral maar aan God overlaten.

Dit was de laatste column van Esther de Hek op deze plek. Per 1 april wordt zij hoofdredacteur van OnderWeg.