Column: ‘So help me God’
- Column
Ik vond het van lef getuigen dat onze gastpredikant, enkele dagen voor de inauguratie, Trump zonder blikken of blozen in hetzelfde rijtje zette als Poetin en Erdogan. Geen lijstje van eerbare zielen, maar eentje van machthebbers die met veel kabaal slechts hun eigen ego en gelijk op het oog hebben. Het was een politiek statement vanaf de preekstoel in een gemeente waar het maar zeer de vraag is of iedereen er net zo over denkt. Lef dus.
Mijn zegen had de predikant. Dit keer wel, en ik dacht aan die zondag na de verkiezing van Trump toen een andere predikant bad om wijsheid voor de nieuwgekozen president. M’n tenen kromden zich. Namens de hele gemeente bidden om wijsheid voor een moreel failliete machtswellusteling? Dat was voor mij, nog confuus en verbluft over Trumps overwinning, echt een brug te ver.
Bidden om wijsheid voor een moreel failliete machtswellusteling?
‘Uiteindelijk ligt het buiten je cirkel van invloed’, hield echtgenoot Mark mij in de afgelopen weken meermaals voor, als ik weer eens verontwaardigd citeerde uit Trumps schreeuwerige tweets of uit artikelen die zijn koers en leiderschap stevig onderbouwd betwistten. Mijn zorg over een man die zichzelf christen noemt maar Bijbelse principes als respect, integriteit, waardigheid en vriendelijkheid aan zijn laars lapt, begrijpt hij goed. Maar protest, ontsteltenis en gekromde tenen veranderen daar helemaal níets aan, wil hij maar zeggen. En eigenlijk kan ik hem geen ongelijk geven.
Inmiddels klonk uit de mond van de man die even daarvoor officieel werd aangeklaagd wegens aanranding: ‘So help me God.’ Het Trump-tijdperk is officieel begonnen en als verontruste wereldburger mag je kiezen hoe je daar de komende vier jaar mee om wilt gaan. Ik ook. ‘Bidden voor Trump is het beste wat je kunt doen’, tipte een gelovige schoolmoeder mij vol overtuiging. ‘Saulus werd Paulus, dat kan ook met Trump gebeuren.’
Ik heb respect voor haar geloof in een krachtdadige bekering van Donald Trump en voel me falen: ik zou beter moeten weten, maar geloof er niet in. Mijn missie voorlopig? Minder kromme tenen en scepsis, plus hopelijk af en toe een schietgebedje voor Trump.
‘So help me God.’
Esther de Hek is tekstschrijver en hoofdredacteur van OnderWeg.


