Redactioneel: Schijnvertoning

Ad de Boer | 5 maart 2016
  • Column

Een paar maanden voor zijn overlijden zat ik met mijn vader in de grote zaal van het verpleeghuis. Hij in zijn elektrische rolstoel, ik ernaast. Opeens citeerde hij de psalmregel: ‘Hij kan en wil en zal in nood, zelfs bij het naadren van de dood, volkomen uitkomst geven.’ En toen zei hij tot mijn schrik: ‘Kan en wil, ja, dat geloof ik. Maar zal? Dat weet ik echt niet.’

Openlijk legde mijn vader zijn twijfel op tafel: ‘Wat merk ik van God? Zal Hij me er echt doorheen helpen?’ Ik sprak toen wat vrome bezweringsformules uit en bracht het gesprek gauw op iets anders. Want met mijn vader over zijn twijfel praten vond ik moeilijk.

Kortgeleden ging het in een gesprek met onze kinderen over hún twijfels. Hoort God het eigenlijk wel, als ik bid? Houdt hij echt elk mens persoonlijk in het oog? Ook die gevluchte moeder die met haar kinderen verdrinkt in de Egeïsche zee? Wat moet ik met al die beloften dat God je ziet, je hoort, je redt?

Dit keer heb ik er niet overheen gepraat. Ik heb mijn eigen vragen en twijfels gedeeld en gezegd dat ik er soms ook niks van snap. Soms lees ik de Bijbel lees en denk ik: Is het echt waar wat hier staat? Doet God dat echt?

Ik verlang hartstochtelijk naar een kerk waarin
we onze maskers afzetten

In de kerk praten we daar zelden over. Tijdens het zingen denken we soms: geloof ik eigenlijk wel wat ik zing? Maar dat zeggen we niet hardop. Onder een preek vol vrome waarheden ervaren we soms een diepe kloof met ons eigen leven, voelen en geloven. Maar daar praten we niet over met elkaar.

Ik zie niets in een kerk waarin we onze twijfels cultiveren en elkaar het vrijzinnige drijfzand in helpen. Maar ik verlang hartstochtelijk naar een kerk waarin we onze maskers afzetten en onze diepste vragen en twijfels met elkaar delen. Een kerk waarin ruimte is om te stamelen, te zoeken en tegen de klippen op te geloven.

De band Casting Crowns zingt: stop met de ‘stained glass masquerade’, die schijnvertoning van ‘happy plastic people’, schijnbaar standvastige gelovigen met muren om hun zwakheid. En wees het lichaam van Christus: zondaars, tobbers en twijfelaars die niet los willen komen van Jezus en daarom hun hart voor elkaar openen.

Over de auteur
Ad de Boer

Ad de Boer is actief in het NGK-kerkverband en was hoofdredacteur van OnderWeg.

Meest gelezen

Column: Vrijzinnig

Column: Vrijzinnig

Dick Westerkamp
  • Blog
  • Column

Er is iets nieuws aan de hand in Nederland. Kerken vinden elkaar. Muren die eeuwenlang mensen gescheiden hielden, vallen weg. Wie zou niet blij zijn?

Lees artikel
Redactioneel: Tot een hand en een voet

Redactioneel: Tot een hand en een voet

Ad de Boer
  • Column

We passen het beeld van de kerk als het lichaam van Christus, waarvan de leden niet zonder elkaar kunnen, graag toe op de plaatselijke gemeente: iedereen is daar nodig. Maar dat beeld geldt evenzeer voor de wereldwijde kerk.

Lees artikel
Column: Goed spreken over God

Column: Goed spreken over God

Eline de Boo
  • Column

Vloeken is in ons land onder christenen ongebruikelijk. Maar zo zuinig als we zijn met vloeken, zo zuinig zijn we ook met God de eer geven voor het goede.

Lees artikel
Redactioneel: Kamphuis

Redactioneel: Kamphuis

Ad de Boer
  • Blog
  • Column

De naam Kamphuis heeft lange tijd een negatieve klank gehad in mijn leven. Maar de afgelopen decennia heeft Barend Kamphuis daar verandering in gebracht.

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief