Column: Oudjaar zonder oma

Dit wordt de eerste jaarwisseling zonder oma. Vorig jaar is zij gestorven, tussen kerst en oud en nieuw. Met haar 99 jaren heeft zij bijna een eeuw geleefd. Wat een tijd: twee wereldoorlogen, een crisistijd, twee kinderen verloren en 25 jaar alleen als weduwe. En wat een gezin: moeder van veertien kinderen, oma, overgrootmoeder en betovergrootmoeder. Maar ondanks haar leeftijd en geschiedenis altijd jong van hart.

Met kinderen kon ze heerlijk kletsen, zoals ze dat vroeger als kleuterjuf gedaan had. Helemaal hip was haar nieuwjaarsboodschap op Facebook. Daar ging ze echt voor zitten, geholpen door een handige oom achter de camera. Oma sprak dan de familie toe als een gezellige koningin, naast een stemmig bloemstukje.

Die filmpjes koester ik. Je kunt zien dat ze in de loop van de jaren ouder wordt en langer moet zoeken naar woorden. Maar spreken over het leven met God gaat haar opvallend vloeiend af. Zelfs in haar laatste optreden, vlak voor haar overlijden, krijgen we een hart onder de riem. ‘Vertrouw op de Heer, vergeet Hem niet.’

Je kunt zien dat ze in de loop van de jaren ouder wordt en langer moet zoeken naar woorden

Dit jaar moeten we het dus zonder haar toespraak stellen. Stiekem vraag ik me af: wat zou ze gezegd hebben? Woorden als ‘weldaad’ en ‘rijk’ zouden strijden om een plek in haar openingszinnen. En ik gok dat ze vast iets zou zeggen over onrust in de wereld. Mensen op de vlucht, kinderen in de kou. Dat is toch om te janken?

Terloops zouden namen van nieuwe loten aan de familiestam voorbijkomen. En dan aan het einde: de uitsmijter. Sprekend op camera zou ze ons allemaal recht in de ogen kijken. ‘Je denkt misschien dat God de wereld vergeet. Maar God zoekt ons hier, op de laagste plaats. Kijk naar Jezus. En ga met God!’ Maar ook zonder toespraak zie ik een hemelse glimlach doorbreken. De boodschap is geland.