Oranje

‘In Eindhoven wilde ik niet naar catechisatie, maar moest ik van jullie. Nu wil ik vanavond naar youth group en mag ik niet van jullie.’ Ik weet nog goed hoe onze oudste dochter dit tien jaar geleden boos uitriep toen we op een avond weigerden om haar, voor de zoveelste keer die week, naar Hope Church te brengen, de kerk waar we ons in Amerika bij aangesloten hadden.

Acht kilometer heen, acht kilometer terug; met vier kinderen in drie verschillende youth groups een ritje dat we langzamerhand met onze ogen dicht konden rijden. Als je dan als zestienjarige voor het vervoer afhankelijk bent van je ouders, is het hopeloos frustrerend als die om wat voor reden dan ook eens níet een avondje voortdurend heen en weer willen rijden.

Menig ouder zou willen dat zijn of haar kind smeekt om naar catechisatie of vereniging te mogen, maar de realiteit is vaak anders. De kerkelijke inbedding van de geloofsopvoeding van de kinderen van de gemeente beantwoordt niet altijd aan zijn doel. Iedereen is over het algemeen van goede wil om de bij de doop afgelegde belofte in te lossen – om ouders met gebed, door voorbeeld en met raad en daad bij te staan – maar de praktijk is weleens wat weerbarstig.

De Amerikaanse organisatie Think Orange gebruikt een treffend beeld voor de gezamenlijke verantwoordelijkheid van ouders en gemeente voor de geloofsopvoeding. Kinderen komen allereerst thuis in aanraking met het geloof (rood), maar de opvoeding door de ouders wordt ondersteund door het programma dat de kerkelijke gemeente aanbiedt (geel). Waar die twee goed op elkaar zijn afgestemd, zie je dat veel jongeren als het ware opbloeien en -gloeien in de kerk. Ook in Nederland zie je dat gelukkig in sommige gemeenten gebeuren. Daar wordt het al een beetje oranje. Hartverwarmend!

OnderWeg besteedt in zijn nummer van 19 september 2015 uitgebreid aandacht aan het thema ‘Geloofsopvoeding’. Zie de pagina Nieuwste nummer voor een overzicht van de artikelen.