Polsbandje

Supriya uit India is een jaar of achttien. Om haar pols draagt ze een rubberen bandje met het opschrift: John 3:30. Ik gun alle gereformeerde tieners in Nederland de levensvreugde en de drive van Supriya.

(beeld Joost Sytsma)

Het catechisatieseizoen zit er weer op. 28 lessen lang heb ik een groepje tieners begeleid op hun zoektocht naar God: wat is de Bijbel eigenlijk voor een boek, wie is God, wie is Jezus, wie is de heilige Geest?

Ik begon met acht onbevangen en gemotiveerde brugklassers en eindig dit seizoen met een stel kritische vragenstellers van wie sommigen ontdekt hebben dat catechisatie nogal veel op school lijkt, waarvoor je je dus minimaal inspant. Vanavond gaan we ter afsluiting met elkaar bidden en danken voor het afgelopen jaar, en dan een ijsje eten. Het is een mooi stel.

Maar tieners motiveren om zich te verdiepen in de Bijbel en om dicht bij Jezus te leven is wel lastig. Mede daarom was ik zo onder de indruk van het verhaal van Supriya, een meisje in India dat mijn man daar in februari ontmoette. Als Supriya de kamer binnenkomt, gaat de zon schijnen, zei hij.

Supriya is een jaar of achttien en haar droom is: werken in de sloppenwijken. Door omstandigheden is ze al drie jaar niet meer naar school geweest. Ze moest eerst voor haar zieke vader zorgen en nu hij overleden is, moet ze geld in het laatje brengen voor het levensonderhoud van de rest van het gezin. Eén dag in de week is ze in de sloppenwijken te vinden om met de kinderen te spelen en hun over Jezus te vertellen. Het liefst zou ze dat fulltime doen.

Om haar arm draagt Supriya een rubberen bandje met de tekst ‘John 3:30’. Dat motto, wat zou ik graag willen dat ‘mijn’ tieners ook leren om zo in het leven te staan. Zij zijn zo druk bezig om zichzelf te ontdekken en de wereld om zich heen. Ze worden overladen met indrukken en met spullen, met vrienden, muziek, games, sport, mode en social media. Eén grote, onoverzichtelijke brij van prikkels die om hun aandacht vechten. En o ja, dan moeten ze ook nog naar catechisatie. Boeiend…

Heeft Supriya het gemakkelijker dan zij? Ik kan het me niet voorstellen wanneer je als achttienjarige voor je moeder en de rest van het gezin moet zorgen. Ze heeft alleen in de praktijk geleerd dat Gods liefde haar leven draagt en, meer dan wat ook, inhoud geeft. Daarom verlangt ze naar nóg meer van Hem.

Ik gun geen van mijn tieners de levensweg van Supriya, maar wel haar levensvreugde en haar gedrevenheid. En een polsbandje met de tekst: ‘Hij moet groter worden en ik kleiner.’