‘Ik moest wachten tot ik weer beter werd’

Redactielid van magazine OnderWeg Bram Beute, predikant van de Bazuinkerk in Kampen, was afgelopen dagen grieperig. ‘Om me heen hoorde ik van collega’s met mooie initiatieven. Maar ik had er de energie niet voor. Ik moest wachten tot ik weer beter werd.’ 

Ik kan niet goed wachten. Het maakt me onrustig. Ik wil iets doen. En ik ben niet de enige. Toen we zo veel mogelijk thuis moesten blijven, werd het geweldig druk bij bouwmarkten en de vuilstort. Dat laatste was natuurlijk ook weer erg grappig: probeer je thuis aan het stil zitten te ontsnappen, moet je vervolgens wachten voordat je bij de vuilstort bent. Maar ik snap al die drukte wel: als je dan toch thuis moet blijven, wil je je tijd nuttig besteden.

Zelf moest ik de eerste dagen thuis blijven, want ik was grieperig. En wat baalde ik. Om me heen hoorde ik van collega’s met mooie initiatieven. Maar ik had er de energie niet voor. Ik moest wachten tot ik weer beter werd.

Intussen vraag ik me af of die onrust niet ook een weigering is om te wachten op God. Of het geen ontkenning van machteloosheid is. Juist de tijd voor Pasen is een tijd van wachten en van erkenning van onze beperktheid. Na Jezus’ dood wisten de leerlingen niets anders te doen dan zich angstig op te sluiten in huis. Ze wisten het niet, maar ze wachtten tot Gods iets zou doen. En dat heeft Hij gedaan!

Lees ook de bijdrage van redacteur Peter Strating: ‘Het maakt ons angstig. En in de angst roepen we tot God.’