Column: Verschil maken

De witte chocolaatjes vliegen vanuit de beker over tafel. ‘Dit is de samenleving op maandag. Op zondag of op een doordeweekse kringavond warmen jullie je aan God en elkaar in de kerk. Dan zitten jullie in je eigen hoekje, vrijwel afgesloten van de witte snoepjes, die staan voor al die mensen die Jezus niet kennen.’

Hij pakt een stuk of tien rode M&M’s en houdt ze in zijn handpalm. Het ziet er een beetje klef uit, ik ben bang dat ze aan zijn hand plakken. ‘De kerk, dat zijn jullie.’ Hij knikt naar het hoopje rode snoepjes dat hij vasthoudt en kijkt ons vervolgens een beetje uitdagend aan. Dan strooit hij ze uit over de tafel die al bezaaid is met witte snoepjes.

Een driedaagse conferentie samengevat
met een omgekiepte beker M&M’s

‘Van verzameld naar verspreid, maar nog steeds dezelfde kerk. Kijk eens hoeveel witte jullie raken. Ieder in je eigen netwerk. En dan beweeg je ook nog eens.’ Zijn handen mixen de rode en witte chocolaatjes door elkaar. ‘Zo veel kansen, zo veel mogelijkheden om een goed woord over Jezus te spreken. Om iets van je geloof te laten zien door je daden, om liefde en genade te delen, gerechtigheid te zoeken en verkeerde gewoonten te doorbreken. Zo beïnvloed je de cultuur. Misschien is het maar een kleine verandering, maar zelfs een koerswijziging van één graad stuurt je op den duur een heel andere richting op. De goede richting, naar het koninkrijk van God.’

Een driedaagse conferentie vol theologie en theorie in drie minuten samengevat met een omgekiepte beker M&M’s. Ik houd van eenvoud en duidelijkheid, maar toch wringt het. Was het maar zo simpel om herkenbaar te zijn als christen op je werk of in je straat. Om in de netwerken waar je deel van uitmaakt het verschil te maken. Als ik roodgloeiend zou zijn door de Geest, dan gaf ik mijn kleur misschien zelfs af aan witte familieleden of vrienden. De realiteit is dat ik maar al te vaak meekleur, verbleek.

Ik zucht en eet een paar chocolaatjes, laat rood en wit in mijn mond versmelten. Je moet ergens beginnen.