Column: Woord van God

Wim van der Schee | 16 februari 2019
  • Column

Naakt wordt het de doopvont uitgetild, de kerk in. Daar krijgt het eerst de lendendoek om van het votum: ‘Heer, wij hebben alles achtergelaten om U te volgen’, en wordt het het lichte laken van genade en vrede omgeslagen in de groet. Als het zich warm gezongen heeft, is het tijd voor het ruwe hemd van de boete en de verbondenheid met heel de schepping: Kyrie eleison. Woede die medelijden geworden is, deelt warme sokken uit: ‘Glorie in de hoge hemel en vrede op aarde.’

Intussen zijn ook de andere deelnemers het eens geworden: ‘De Heer met u – zijn Geest op u.’ Samen kijken ze het eens goed aan: de levenservaring van het Oude Testament en het vrolijke nieuws van het Nieuwe maken het een levendige figuur. Dit is het Woord van God. Kijk maar, het lijkt op het credo van vanouds, net zo kwetsbaar, net zo nabij.

Alleen in de liturgie wordt de Bijbel
Woord van God voor mensen

In de geur van het offer van lof en dank en delen, krijgt het de mantel van echte liefde om, die niet bedekt, maar ontdekt: broers en zussen van Jezus die brood en wijn proeven. Als het Woord zo vlees is geworden, krijgt het ten slotte de schoenen aan van de zegen: ‘Zoals u het geloofd hebt, zo zal het gebeuren.’ Tijd om te gaan, lopend, van naaste tot naaste.

Als boek van God en mensen gaat de Bijbel de weg van de liturgie met ons mee. Het volgt onze ziel stap voor stap als we de Levende onder ogen komen. Alleen op die weg is de Bijbel zichzelf. Buiten die weg is het niet meer dan een naakt boek, waar iedereen mee kan doen wat hij wil. Naakte onmacht in de handen van de overste van de wereld of naakte macht in de handen van zelfverklaarde Bijbelgetrouwheid, in ieder geval versplinterd tot losse teksten die alleen nog als botte bijl kunnen functioneren: ‘Wie god tot wapen maakt verliest zijn schild.’* Alleen in de liturgie wordt de Bijbel Woord van God voor mensen, gekleed zoals Hij mensen kleedt sinds die dag in het paradijs.

*Laatste woorden van ‘Leefwijze’, het laatste gedicht dat Esther Naomi Perquin schreef als dichter des vaderlands.

Over de auteur
Wim van der Schee

Wim van der Schee is predikant van de hervormde wijkgemeente Lindtse Hof in Zwijndrecht.

Meest gelezen

Column: Vrijzinnig

Column: Vrijzinnig

Dick Westerkamp
  • Blog
  • Column

Er is iets nieuws aan de hand in Nederland. Kerken vinden elkaar. Muren die eeuwenlang mensen gescheiden hielden, vallen weg. Wie zou niet blij zijn?

Lees artikel
Redactioneel: Tot een hand en een voet

Redactioneel: Tot een hand en een voet

Ad de Boer
  • Column

We passen het beeld van de kerk als het lichaam van Christus, waarvan de leden niet zonder elkaar kunnen, graag toe op de plaatselijke gemeente: iedereen is daar nodig. Maar dat beeld geldt evenzeer voor de wereldwijde kerk.

Lees artikel
Column: Goed spreken over God

Column: Goed spreken over God

Eline de Boo
  • Column

Vloeken is in ons land onder christenen ongebruikelijk. Maar zo zuinig als we zijn met vloeken, zo zuinig zijn we ook met God de eer geven voor het goede.

Lees artikel
Redactioneel: Kamphuis

Redactioneel: Kamphuis

Ad de Boer
  • Blog
  • Column

De naam Kamphuis heeft lange tijd een negatieve klank gehad in mijn leven. Maar de afgelopen decennia heeft Barend Kamphuis daar verandering in gebracht.

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief