Column: Koekiemonster

Elke week zie ik het jochie bij de koffietafel in de kerk zijn zakken vol koekjes proppen. Een paar minuten later komt hij terug voor een nieuwe voorraad, de kruimels nog om zijn mond. ‘Nee, wij lunchen nooit op zondag’, hoor ik zijn moeder tegen iemand vertellen als ik met mijn bekertje thee langs haar loop.

Ik houd even in. Zal ik haar terloops zeggen dat het serveren van een broodje thuis best een goed idee is, omdat haar kind duidelijk wel trek heeft rond deze tijd? Nee, dat klinkt veel te bemoeierig. Misschien moet ik een keer haar zoontje aanspreken en zeggen dat één koekje genoeg is en er dan voor anderen ook iets overblijft. Maar ik vind het zelf ook niet fijn als anderen mijn kinderen opvoeden.

Elke avond Bijbellezen aan tafel, dat is toch niet vol te houden?

We hebben de opvoedkring van onze gemeente nieuw leven ingeblazen. Er is maar zelden gelegenheid om dieper in te gaan op kwesties die spelen in onze gezinnen. Politiek correct respecteren we ieders keuzes in de opvoeding; onzekerheden, vragen of kritiek slikken we in. We snappen het ook wel, die keuze voor de openbare school om de hoek. En het zal best goedkomen met de verkering met dat niet-gelovige vriendje. En elke avond Bijbellezen aan tafel, dat is met ons volle leven van tegenwoordig toch niet vol te houden?

De individualiteit van onze cultuur is geruisloos de kerk binnengeslopen. Ja, we beloven als gemeente de doopouders bij te staan in de geloofsopvoeding, maar bieden we een zichtbaar worstelende moeder hulp aan, of willen we haar niet verder in verlegenheid brengen? Missen we echt de tiener die we al een paar weken niet meer in de kerk zien?

In de Bijbel leefden degenen die bij God hoorden in een hechte gemeenschap, waarbij het vanzelfsprekend was dat je naar de kinderen van de ander omkeek. Dat zou in de gemeente van Christus ook mooi zijn. Opvoeden vanuit het geloof vraagt om keuzes tegen de stroom in. Dat is samen half zo moeilijk. Ik ga de moeder van ons koekiemonstertje uitnodigen voor de ouderbijeenkomst.