Redactioneel: Kwijt

Soms is het goed om aan gewoontes vast te houden. Voor ons is zo’n blijvertje het gebruik van een Bijbels dagboek. Beetje ouderwets, okay. ’s Morgens gaat het open en lezen we het Bijbelgedeelte, later op de dag volgt de toelichting.

Kortgeleden dirigeerde het dagboek ons naar het Bijbelboek Haggai. Ergens grappig: zó vaak lezen we dat boek niet. Het mooie is dat, als je er dan in leest, de woorden je raken. Neem deze zinnen waarmee de Heer zich tot het volk richt: ‘Welke weg zijn jullie ingeslagen? Denk toch na!’ Het verband maakt duidelijk dat de Heer verontwaardigd is over het feit dat de ballingen in mooi afgewerkte huizen wonen, maar de herbouw van de tempel uitstellen. Tot woede van de Heer: ‘Welke weg zijn jullie eigenlijk ingeslagen?’

‘Welke weg zijn jullie eigenlijk ingeslagen? Denk toch na!’

Nu kun je denken: wat moet ik met zo’n tekst uit het Oude Testament? Kan ik daar in 2018 iets mee? Eerlijk gezegd had ik die gedachte niet echt. Daarvoor is de door de Heer gestelde vraag mij te indringend. Bovendien haakte ik op ‘weg’. Want spreekt de Bijbel niet veel vaker over ‘de weg’? Psalm 1: de weg van de rechtvaardigen. Spreuken 23: kies de juiste weg. Onze Heer, die zich ‘de weg’ noemt. Handelingen, dat christenen aanduidt als ‘aanhangers van de Weg’.

De vraag die de Heer in Haggai stelt, geldt dus ook voor mij. Ben ik op de goede weg? Of ben ik, doordat ik eigen opvattingen en prioriteiten o zo belangrijk vind, misschien wel de weg kwijt? Richt ik mij te veel op de bouw van een ‘eigen huis’ en vergeet ik de Heer?

Wat de goede weg is, staat in Micha 6, ook Oude Testament (!): ‘Je weet wat de Heer van je wil: niets anders dan recht te doen, trouw te betrachten en nederig de weg te gaan van je God.’ Recht doen: je hebt hart voor recht en gerechtigheid en je verlangt ernaar om al Gods geboden te volgen. En dan is het bijzonder dat het gróótste gebod, het liefhebben van God en van je naaste, ‘de weg’ genoemd wordt ‘die nog voortreffelijker is’.