Column: Zwarte nikab

Ze hebben alle drie een vieruurtje gehaald en ik zie hoe de mannen hun minigebakje in twee happen naar binnen werken. De vrouw geniet er zichtbaar bewuster van. ‘En dat voor maar één eurootje, geen geld toch’, hoor ik d’r met platte Utrechtse tongval zeggen.

Het is de dag nadat in Nice meer dan tachtig mensen wreed omkwamen. Ik zit in een Hema-restaurant in de Utrechtse wijk Overvecht en m’n dochter slurpt aan een appelsap. Nog steeds snellen schrik, verwarring en bezorgdheid door mijn hoofd.

Langs de grote ramen van het restaurant loopt een vrouw achter een buggy, gekleed in een zwarte nikab. Alleen haar ogen zijn zichtbaar. ‘Kijk dan eens, verschrikkelijk toch’, zegt één van de drie. ‘Daar kan dus een bom onder zitten hè, blaast ze zo het winkelcentrum op. Zo’n jurk zouden ze moeten verbieden.’

Na de gruwelijke avond ervoor zit ook ik blijkbaar niet op nikabs om mij heen te wachten

Het voelt mis wat ik nu ga bekennen, onbarmhartig. Maar in dat Hema-restaurant, boven een lege kop cappuccino, merk ik dat ik hun op dat moment geen ongelijk wil geven. Hun toon is kil, liefdeloos en hardvochtig, maar ik hoor het aan zonder verzet in mezelf te bespeuren. Na de gruwelijke avond ervoor zit ook ik blijkbaar niet op nikabs om mij heen te wachten.

En waarom betrap ik mezelf vaker op dergelijke tegenzin, bijvoorbeeld als ik langs de enorme Ulumoskee aan het Utrechtse Westplein rijd? Is het de ‘angst voor moslims’ die NRC-columniste Jutta Chorus laatst opvoerde, volgens haar de belangrijkste trigger voor Franse gemeenten om de boerkini aan hun stranden te verbieden?

Zelf denk ik dat er een diepere oorzaak voor is, eentje die juist christenen extra alert mag maken. Jezus’ waarschuwing op de Olijfberg dat ook onder gelovigen eens ‘de liefde zal verkillen’ kwam na die Hema-ervaring sterk in mijn gedachten en bleef hangen. Kijk ik met koude, achterdochtige ogen naar mijn stadgenotes in hun zwarte nikabs, dan draag ook ik bij aan het vergroten van de disharmonie in onze samenleving. Dat wil ik niet, geenszins. Daarom krijgen tegenwoordig juist moslimvrouwen, met of zonder nikab, van mij een warme, vriendelijke glimlach.