Column: Verhuizen

Met echtscheiding en de dood staat verhuizen met stip in de stress top tien. Logisch, je hele leven staat op z’n kop. Alles verandert, van de straat waar je woont tot de plek van je bed.

Nu kun je daar verschillend mee omgaan. De één rijdt met ’s levens ballast naar de stort en kiepert vrolijk vergeelde Reformatie-jaargangen in de papiercontainer. De ander stopt deze parafernalia eerbiedig in een doos en koestert zijn aardse schat. Zo is verhuizen een som van verlies en winst. Je raakt veel kwijt, maar krijgt er nieuwe impulsen voor terug. Denk aan de omgeving, de kansen om verborgen talenten uit de kast te halen. En vlak de bel aan potentiële nieuwe sociale contacten niet uit waar Groningen nog een puntje aan kan zuigen. Als het een beetje meezit, eindigt de som in zwarte cijfers.

Starters met hun eerste kind, ouderen met alzheimer en alles wat daartussenin zit

In maart maken wij deze som in Amersfoort-Vathorst. We verhuizen kerkelijk. Nee, we zijn niet op zoek naar gras dat groener lijkt bij de buren. We gaan als kerk van A naar B. A staat voor een naargeestige aula met geluiddempend plafond en plastic klapstoeltjes. Bestemming B is daarentegen een nagelnieuwe plek in het Hart van Vathorst.

We verhuizen niet alleen. Naast de kerk komen er ook nog twee zorgpartijen en een kinderdagverblijf onder hetzelfde dak. Stel je voor: 950 mensen die straks op één plek samenleven. Starters met hun eerste kind, ouderen met alzheimer en alles wat daartussenin zit.

Hoe pakt deze som uit? Als ik mij op de minnen bezin, denk ik aan de ongedwongenheid. Ondanks de DDR-uitstraling was de school wel de plek waar je koffie meenam naar je zitplaats en gebedspunten deelde met je buren. Maar dat kan wel mee in een doos. En dan de plussen: zo veel variatie, in alle kwetsbaarheid. Is dat niet de gestalte van het lichaam van Christus? Bij deze verhuizing moet van alles gebeuren en veel zal in het honderd lopen. Maar van de som ga ik genieten.