Column: Geloven is mooi

We zaten in de septemberzon rond een grote houten tafel. Een ruime kring met nieuwsgierige, net gestarte studenten van de Theologische Universiteit in Kampen. Ze hebben diverse achtergronden: een jongen uit hersteld-hervormd milieu, een jongen die op zijn zeventiende ‘uit de wereld’ tot geloof is gekomen. En natuurlijk ook de jongeren die altijd gereformeerd onderwijs hebben gevolgd. Alles door elkaar.

Een wat oudere student vertelt dat hij eerst ergens anders had gestudeerd, maar dat het hem trof hoezeer het geloof zo duidelijk aanwezig is aan de TU. Hij genoot ervan. Mooi. Geloven ís ook mooi. De omgang met God is iets moois, iets persoonlijks, een schat in het hart, blijdschap over echt nieuwe dingen. Als het er is, schijnt het in alles door.

Er is weleens gezegd dat gereformeerden erg rationeel kunnen zijn, ook in hun geloof. Bij gereformeerden zou sprake zijn van een ‘spiritueel tekort’: veel kunnen zeggen over God, maar moeilijk uiting kunnen geven aan wat het betekent te leven met God. Een heel mooie kant blijft dan onderbelicht.

Jongeren willen weten welk geloof er schijnt
door de zondagse diensten, de liederen en gebeden

In dat opzicht is onze tijd anders. Jongeren willen horen wat het geloof betekent. Ze willen weten welk geloof er schijnt door de zondagse diensten, de liederen en gebeden, de kerk en haar gebruiken. Geloven is mooi, het leert ons van God te houden. Maar dat moet dan ook wel te merken en te proeven zijn. Is dat het geval, dan doen vormen er niet zoveel meer toe.

Binnenkort willen we het in Kampen hebben over gereformeerde spiritualiteit. Dat doen we op de jaarlijkse Schooldag van 26 september. Ik hoop dat dit een dag wordt waarop we delen hoe mooi geloven is. Kennis maakt opgeblazen, zegt Paulus. De hoogste weg is die van de liefde. We dienen God met ons verstand en met alle kracht, zeker, maar het begint dieper, bij hart en ziel. Daarin weerspiegelt zich wat God in ons doet. Hoe meer we het daarover hebben, hoe mooier, rijker, sterker ons geloof zal worden.