Luisterend bidden: God heeft jou op het oog (2)

‘Terwijl we met je baden’, zei ik, ‘kreeg ik Psalm 68 vers 4 tot 6 op mijn hart. Zegt dat je iets?’ De jonge vrouw keek me opgetogen aan. ‘Gisteren kwam er iemand naar me toe met diezelfde verzen! En ja, die woorden betekenen enorm veel voor me. Ik ben opgegroeid zonder vader en de laatste tijd heb ik het daar erg moeilijk mee gehad.’

(beeld Jaco Klamer)

Als we met iemand bidden, gaat het niet zozeer om de woorden die we spreken of om ons pastorale inzicht in de situatie. Het gaat erom dat we de ander voor Gods troon brengen. We helpen hem of haar om zich opnieuw bewust te worden van Gods aanwezigheid en liefde. En we vragen God om zelf te spreken en zijn genade te tonen.

In het ministrygebed zoals New Wine dit binnen de gereformeerde kerken heeft geïntroduceerd, bidden we meestal met z’n tweeën voor een derde persoon. Vaak leggen we een hand op de schouder van degene met wie we bidden, om uitdrukking te geven aan Gods nabijheid. De andere hand houden we geopend, in een ontvangende houding: we verwachten het van God.

In een paar zinnen brengen we degene met wie we bidden bij God. We benoemen haar of zijn gebedspunt en nodigen de heilige Geest uit om ons hart te openen voor Gods tegenwoordigheid. Vervolgens zijn we stil voor Gods aangezicht.

We luisteren in volle afhankelijkheid. En als de stemmen van onze eigen gedachten stil worden, gaan we Gods stem herkennen (Johannes 10:3-4). Dan mogen we in gebed uitspreken wat Gods Geest ons op het hart legt. Om vervolgens weer stil te zijn en ruimte te geven aan de Geest.

Hoofdpijn

Vaak zie je als bidder hoe de Vader aan het werk is in degene met wie je bidt. Daar praat je dan vooral niet doorheen. Afgelopen zaterdag bad ik met een oudere dame, die in deze stilte begon te stralen terwijl tranen van blijdschap over haar wangen stroomden. Naderhand zei ze, nog steeds stralend: ‘Ik ervoer iets wat ik jaren geleden ben kwijtgeraakt: dat ik, ondanks al mijn mislukkingen, Gods geliefde dochter ben.’

God werkt ook door jou als bidder heen, door je woorden te geven die je mag bidden. Zoals toen we baden met een man die gebed vroeg vanwege chronische hoofdpijn. In de stilte legde God op mijn hart dat deze man rondliep met emotionele pijn uit zijn kindertijd. ‘Kan het zijn dat je in je kindertijd iets ergs is overkomen?’ vroeg ik voorzichtig. Ook bij hem kwamen tranen los, eerst van verdriet, toen van diepe vreugde. ‘Ik heb die pijn mijn hele leven weggedrukt’, vertelde hij achteraf. ‘Nu heb ik het bij God mogen brengen. Ik ben nog nooit zo opgelucht geweest.’

Als de stemmen van onze eigen gedachten stil worden, gaan we Gods stem herkennen

Soms bepaalt Gods Geest je bij een specifiek Bijbelgedeelte, een lied of een beeld, dat voor jou misschien geen bijzondere betekenis heeft, maar wel voor degene met wie je bidt. Zeker als je zelf geen idee hebt van de betekenis van zo’n beeld of woord, kan het moed vergen om het te delen. Doe dat liefdevol en voorzichtig – ‘Ik moest hieraan denken. Kun je er iets mee?’ – en laat de interpretatie en toepassing over aan degene met wie je bidt.

Profetie

In het Oude Testament sprak God via profeten, uitzonderlijke mannen die een uitzonderlijke zalving met de Geest ontvingen, veelal om het volk namens God iets aan te zeggen. Sinds Pinksteren is iedere gelovige gezalfd met de Geest en mag heel Gods volk zijn stem leren verstaan. We zien dat volop in het Nieuwe Testament en nergens lezen we dat God is opgehouden met spreken. Integendeel, de Bijbel laat zien dat God een sprekende God was, is, en zal zijn.

‘Je hebt de Geest als gave van God ontvangen toen ik je de handen oplegde’, herinnert Paulus Timoteüs. ‘Hou dat vuur brandende!’ En de gemeente in Korinthe spoort hij aan: ‘Streef naar de gaven van de Geest, vooral naar die van profetie.’ Want ‘iemand die profeteert spreekt tot mensen, en wat hij zegt is opbouwend, troostend en bemoedigend’ (1 Korintiërs 14:1, 3). Als we luisterend bidden met elkaar en samen durven ontvangen en delen, komen die woorden tot leven in de gemeente.