Soembanees bezoek aan Vlaardingen tekent toenadering

Praktijkcentrum | 13 juni 2015

Praktijklokaal

Binnen de GKv is net een tournee van gasten uit buitenlandse zusterkerken langs een groot aantal gemeenten afgesloten. Wat maakt het bezoek van ds. Huki Landu Djama (alias Hina) samen met guru indjil Michael Mila Meha aan de GKv Vlaardingen dan zo bijzonder?

De vereniging Steun Oost-Soemba werd in 1967 opgericht om de kerken van Oost-Soemba te ondersteunen.

Hina komt uit de Gereja Gereja Bebas (Vrije Kerken) uit Soemba, een zusterkerk van de NGK, gesteund via de vereniging Steun Oost-Soemba (SOS). Twee SOS-bestuursleden komen uit Vlaardingen en zijn na de opheffing van de plaatselijke NGK nu lid van de GKv Vlaardingen. De Soembanese predikant is eerder op bezoek geweest in Nederland en leidde toen een dienst in de NGK Vlaardingen. Nu kon dat niet meer, maar sprak hij in de GKv Vlaardingen na de dienst de gemeente toe. Dat gebeurde in het kader van een tournee waarin hij in verschillende NGK-diensten voorging.

Het Vlaardingse welkom voor de predikant en de guru illustreert de toenadering tussen NGK en GKv in Nederland én tussen de kerken op Soemba. Daar ontstond ruim een halve eeuw geleden ook een breuk in de kerken die waren ontstaan uit het zendingswerk vanuit de ongedeelde GKv. Op diverse Nederlandse synodes was ‘Soemba’ in die tijd een hoofdpijndossier.

Bij de Soembanese breuk ging het trouwens om andere zaken dan in Nederland en speelde vooral de verhouding tot de eigen Soembanese cultuur (adat) een rol: in welke mate mag je je daaraan aanpassen? Opmerkelijk genoeg zijn de met de NGK verbonden kerken op dat vlak strenger dan hun GKv-tegenhangers.

SOS-bestuurslid Arie Baauw schrijft in een open brief aan de Vlaardingse scriba Siem Verkade: ‘Jij en ik en nog veel anderen hebben dit (het uit elkaar drijven van kerken) van dichtbij meegemaakt. Bij al die vervelende dingen is er, als ik het nu overzie, toch veel goeds geweest. (…) En zonder dat wij daar nu zo’n geweldig aandeel in hebben gehad, was er op de achtergrond blijkbaar een proces aan de gang dat ons naar elkaar toe dreef. Landelijk is die ontwikkeling onmiskenbaar. En ook op Soemba wordt in die richting gedacht en gesproken.’