NGK en GKv Neede werken aan gezamenlijke cultuur

Door heel het land werken NGK- en GKv-gemeenten samen. Welke gedachte zit er achter deze samenwerkingen? Hoe komt de samenwerking tot uitdrukking? En is men van plan om ooit één gemeente te worden? In dit artikel bespreken we dergelijke vragen aan de hand van de praktijk in Neede. Daar werkt de NGK (circa 100 leden) samen met de GKv (circa 160 leden).

De GKv Neede.

Kees van de Beek, predikant van de GKv Neede, legt uit dat er twee fasen zijn in het traject van naar elkaar toegroeien. ‘De eerste bestaat uit het winnen van nog meer vertrouwen en elkaar ontmoeten. Op een gegeven moment passeren we een point of no return en dan volgt de tweede fase: het in elkaar schuiven van de gemeentes. Dat point of no return wordt ergens in dit jaar gepasseerd.’

Beide kerken ontmoeten elkaar al sinds november 2001 op het niveau van de kerkenraad. In 2009 is er een verklaring van erkenning en herkenning opgesteld en later ondertekend. ‘Het zijn twee gereformeerde kerken, die allebei wat kleiner worden en qua geloofsbeleving elkaar nauw naderen. Het is dan vreemd om apart van elkaar te blijven staan’, vindt Van de Beek.

De predikant onderstreept de belangrijkste reden voor de samenwerking. ‘De belangrijkste reden is dat we in Christus al één zijn. Dat is voor dit seizoen ook het jaarthema in beide gemeenten: één in Christus. Als je dat meer en meer gaat beseffen, dan is langs elkaar heen leven en gescheiden optrekken geen optie meer.’

‘Daarnaast zijn er natuurlijk ook praktische winstpunten’, vervolgt hij. ‘Je moet nu met weinig mensen twee kerkgebouwen onderhouden en warm houden. En de vervulling van de ambten is niet gemakkelijk. In de NGK heeft men om die reden ook een vrouwelijke diaken aangesteld en het is te voorzien en ook uitgesproken dat die keuze niet meer teruggedraaid zal worden.’

Avondmaal

Van de Beek vertelt dat het jeugdwerk al een aantal jaren samen wordt vormgegeven, met catecheten uit de beide gemeenten. En sinds januari 2013 zijn de middagdiensten ook gezamenlijk. Per maand wordt voor deze diensten gewisseld van kerkgebouw.
Vorig jaar is met Goede Vrijdag voor de eerste keer samen avondmaal gevierd. Dat wordt dit najaar herhaald.

‘Gevoeligheden kun je niet makkelijk wegnemen, maar je kunt er het proces niet om stoppen’

De kerkenraden ontmoeten elkaar vier keer in het jaar. Daarnaast is er een samenwerkingscommissie die het proces van samenwerking begeleidt en die gezamenlijke activiteiten organiseert. De commissie probeert daar zo veel mogelijk gemeenteleden bij te betrekken.

Oud zeer

Het uiteindelijk doel in Neede is een samenwerkingsgemeente. ‘In de plannen is 1 januari 2017 de streefdatum, maar dat kan natuurlijk ook iets later of eerder worden’, zegt Van de Beek.

Voor het zover is, zal de gemeente nog wel wat uitdagingen moeten aangaan. ‘In beide gemeenten zijn er nog gemeenteleden, meestal ouderen, waar oud zeer zit vanwege de breuk in de jaren zestig of wat er daarna is gebeurd. Deze gemeenteleden worden apart bezocht. We proberen hen ook met de leden van de andere gemeente te laten optrekken, op laagdrempelig niveau.

Het functioneren van een vrouwelijke diaken binnen de NGK-kerkenraad is nog een te nemen hobbel

Gevoeligheden kun je niet makkelijk wegnemen, maar je kunt er het proces niet om stoppen. De kerkenraden doen hun best om iedereen in het proces mee te nemen. Koudwatervrees (negatief) of vertrouwen winnen (positief) zijn daarbij hobbels die genomen moeten worden.’

De gezamenlijke ontmoeting in onder meer middagdiensten, startzondagen, studieavonden en bidstonden werkt in elk geval heel verbindend, merken de beide gemeenten.

Samen

Het werken aan een gezamenlijke cultuur is in dit alles volgens Van de Beek van essentieel belang. ‘Van het begin af aan willen we samen denken, samen plannen maken, samen organiseren, samen uitvoeren en samen beleven. De samenwerkingscommissie speelt hierin een coördinerende rol.’

Het functioneren van een vrouwelijke diaken binnen de NGK-kerkenraad is nog een andere te nemen hobbel. ‘Als gecombineerde kerkenraad praten we hierover. We willen daarin de gemeenten ook betrekken. Ook moeten we zien op welke manier de deputaten voor kerkelijke samenwerking daarin toestemming kunnen verlenen. Voor sommigen is het niet eens een discussiepunt, voor anderen een duidelijke hindernis.’