Redactioneel: De armen zijn bij ons

Henk Hoksbergen.

Nederland hoort tot de rijke landen. Dachten we altijd. Maar met 412.000 armen onder ons weten we nu beter. Waar 85.000 mensen van de voedselbanken afhankelijk zijn, heb ik het niet meer over een rijk land.

Het is wel even wennen. Voor de politiek. Voor de kerken. En vooral voor mezelf. En toch, als ik goed kijk, zie ik het ook wel. Natuurlijk aan die zwerver op het station. Maar ook anders. Veel dichterbij. In m’n woonplaats. In m’n kerk. En misschien – o help! – wel in m’n familie.

Zeker, armoede in Nederland is anders dan armoede in Ethiopië. Het maakt nogal wat uit of je sterft van de honger of dat je naar de diaconie gaat omdat je niet kunt rondkomen. En toch raakt het me diep dat er om mij heen mensen zijn die ‘gewoon’ niet kunnen eten wat ze nodig hebben. Ik schrik me naar als ik hoor dat er in Nederland tegen de 30.000 daklozen zijn. Geen dak boven je hoofd!

De getallen zijn de afgelopen jaren snel gestegen. De bewustwording van het probleem groeide niet in dat tempo mee. Niet bij de regering, niet in de kerk en niet bij mezelf. De regering laat de opvang van vreemdelingen lekker aan de gemeenten over. In veel kerken is – voor zover ik zie – particuliere armoede geen hot item. En zelf heb ik ook wel andere dingen aan m’n hoofd.

Weet je wie het merken? De diakenen. Die sjouwen heel wat af. Met een gesloten envelop met geld en met tassen boodschappen. Ook in dat mooie, welvarende dorp waar ik woon, en waar de voedselbank op volle toeren draait. Heel wat mensen kunnen dat niet begrijpen. Hier? Bij ons?

Jezus heeft het over deze dingen gehad en er iets héél indringends over gezegd. ‘Verdwijn naar het eeuwige vuur, want Ik had honger en jullie gaven Mij niet te eten.’ Dát went nooit.