Column: Huisvrouwtje

Onze buurman noemt mij regelmatig ‘huisvrouwtje’. Zo kan hij me begroeten als hij in pak met laptoptas langs onze keuken loopt: ‘Ha huisvrouwtje, hoe gaat het?’

Sinds een jaar zijn we zijn buren in Leidsche Rijn, waar overdag de parkeerplaatsen leeg en de huizen verlaten zijn. Vader en moeder werken en de kinderen zitten op school of in het kinderdagverblijf. Mijn auto staat er vaak wel, als enige, en ik ben thuis.

Toen de buurman mij voor het eerst ‘huisvrouwtje’ noemde, voelde ik een diep gevoel van ontstemming in me opkomen. Het was tijdens een glaasje fris aan onze picknicktafel, we hadden het over de financiële onafhankelijkheid van mannen en vrouwen. Ik sprong in de verdediging. Realiseerde hij zich wel dat ook ik, vanuit huis met mijn tekstbureau, een heel aardige omzet kan draaien? Als working mum probeer ik werk en zorg op een ideale manier te combineren. Hoezo ‘huisvrouwtje’?

We ontlenen graag onze identiteit aan het werk dat we doen, of aan de waardevolle positie die we in de kerk innemen. Blijkt dit uit onderzoek? Ook dat. Maar kijk gewoon eens eerlijk naar jezelf, dan kun je toch niet veel anders dan tot deze conclusie komen?

Soms komen levenslesjes uit onverwachte hoek,
van je buurman bijvoorbeeld

Van mij mag de ‘kijk-mij-eens-mentaliteit’ wel een paar onsjes minder, ook onder christenen. Wie ben ik en wie wil ik zijn? Het zijn oeroude vragen, die passen bij een gezonde ontwikkeling, maar we vergalopperen ons er flink aan. Vind je je ware identiteit in Christus, dan boeit je imago en je profielomschrijving op LinkedIn je stukken minder, geloof ik.

Soms komen levenslesjes uit onverwachte hoek, van je buurman bijvoorbeeld. Noemt hij mij nog weleens ‘huisvrouwtje’, dan probeer ik mijn vriendelijkste glimlach op te zetten en rustig verder te roeren in de familiepan met tomatensoep.