Column: Begrenzen

De Stichting Wolvenhek Fryslân wil een hek om de provincie, om te voorkomen dat de wolf zich in Friesland vestigt en een bedreiging vormt voor de vele schapen. De vrijheid van de wolf is de dood van het schaap. Nu ik mijn jaarlijkse voorjaarsretraite afrond op een stil plekje, tegen de provincie Friesland aan, begrijp ik de initiatiefnemers wel. Wat kan er veel rust en vrede van een verstild landschap uitgaan en ja, ook van een weide met schapen en lammeren. Je moet er toch niet aan denken dat dit verstoord wordt door wolven?

De paar weken rust en stilte hebben me meer dan ooit afkerig gemaakt van het kabaal, de overprikkeling, de boosheid, het egocentrisme, de overmoed en misschien wel het opportunisme van de vrije westerse mens. De wolf van het ideaal van de persoonlijke vrijheid heeft de onvrijheid gebracht van het recht op materiële vrijheid, van het eigen gelijk en het eigen belang. Vrijheid is echter veel meer dan met rust gelaten worden door anderen en je eigen zin kunnen doen. Want als dat laatste kan, is het al heel snel voor niemand meer prettig. Dan wordt de vrijheid van de één de onvrijheid van de ander.

We zijn pas vrij in verbondenheid met elkaar

Het evangelie wijst de weg van een andere bevrijding. Daarvoor is moed nodig. Moed die geboren wordt uit pijn, maar niet uit alle pijn. Pijn die wordt ontkend of genegeerd, wordt angst of haat. Woede die niet de juiste uitweg vindt, wordt rancune, verbittering of verwoesting. Woede als heilige verontwaardiging kan een geweldige kracht worden, compassie voor een betere wereld. Maar alleen als vrijheid bestaat bij de gratie van begrenzingen en relationeel van aard is. We kunnen pas vrij zijn in onze verbondenheid met elkaar. De schapen van de goede Herder hebben baat bij een omheining. Het evangelie schetst de contouren daarvan. Nederig van hart zijn bijvoorbeeld, en barmhartig.

En als er dan toch gewaakt moet worden, waak dan vooral over je hart, het is de bron van je leven. Gelukkig wie zuiver van hart is. Hij zal God zien.