Redactioneel: Aan alles komt een begin

De stad waarin ik woon, is een geinige plek om doorheen te lopen. Er is een mooie mix van oud en nieuw. Oud is superoud, met smalle straatjes, statige huizen, een stokoude poort. Nieuw zijn kleinere en grotere woonwijken, de laatste aan de randen van de stad. Waar de stad zich de laatste jaren ook op richt, is het weer opbouwen van een havengezicht, bij de door de stad slingerende rivier. Daar verdwenen oude fabriekspanden, nieuwe wooncomplexen stegen op. Ertussenin staan oudere panden. In een ervan huist een restaurant. Daar bovenop staat, in grote letters, een steeds wisselend gezegde, een slogan. Die een statement wil maken.

Te lang reed ik erlangs zonder ook maar een letter op het dak te zien. Recent veranderde dit; sindsdien kijk ik bewust. Op dit moment prijkt daar deze zin: aan alles komt een begin. De eerste keer dacht ik: da’s niks, wat zegt zoiets nou? Vervolgens ga je ongemerkt kauwen, waardoor de slogan steeds meer geur en inhoud krijgt.

‘Da’s niks, wat zegt zoiets nou?’

Ook al lijkt dit gezegde geen bijbelse oorsprong te hebben, ik proef er iets in van Prediker: God heeft alles mooi gemaakt in de tijd, maar Hij gaf de mens ook besef van eeuwigheid. Daardoor begrijpen wij begin noch eind. Zomaar lijkt ‘aan alles komt een begin’ ook iets te zeggen over hoe het zit met het koninkrijk van God. Dat er nu al is – van alles is het begin er – maar er ook nog niet is: er is gebrokenheid en daar moet eerst een eind aan komen.

De slogan raakt het gewone mensenleven. Als kind verloor ik mijn moeder. Ik herinner mij pijn, verdriet. Maar ik heb ook herinnering aan de kinderlijke overtuiging dat na donkerheid iets nieuws zou beginnen, het ‘gewone’ leven. Neem corona. Al te lang horen we: nog even, het eind is in zicht. Bewust zeg ik het dit keer anders: aan alles, ook corona, komt een begin. Als ik dit hardop zeg, proef ik perspectief. Dan licht er al iets op: een nieuw begin. Wie weet hoe dat er straks uitziet.