Column: Politiek correct
- Column
‘Politiek is niets voor fatsoenlijke mensen’ zegt mijn oude vader altijd. Hij werd ooit gevraagd om namens de ARP in de gemeenteraad zitting te nemen. Hij bedankte beleefd. Stiekem vond hij het wel een compliment, maar hij waagde zich er niet aan. Van politiek bedrijven krijg je vuile handen. Je neemt slechte beslissingen of sluit compromissen die je principes doen verwateren. Of je moet achteraf je mond spoelen vanwege het kiezen van verkeerde woorden.
Wat hij als moeizaam ervaart in de politiek, vind ik juist een mooie uitdaging. We vermijden het onderwerp liever, maar dat is lastig aangezien alles tegenwoordig wel politiek geladen lijkt. Corona voorop. De verschillende meningen daarover drijven ons gemakkelijk uit elkaar. Ondanks de afstand die we moeten houden, trap je zomaar op iemands tenen.
In deze tijd lijken vooral regels
een belangrijk thema
Dat gebeurt ook in de kerk. Ook daar hebben we ‘partijen’ en in deze tijd lijken vooral regels een belangrijk thema. Dat is niet vreemd. Politiek gaat immers over hoe je iets het beste voor de groep kunt organiseren, per definitie voor wat betreft de vorm. Daar praten we in de kerk sowieso graag over. De inhoud lijken we soms te vergeten. Toegegeven, het is ook echt moeilijk om via tweedimensionale schermen verdieping te vinden. Liever praten we over welke maatregelen nodig zijn en of we daarmee wel of niet uit de voeten kunnen. Regelmatig doen de seculiere media daar nog een schepje bovenop: op basis van incidenten benadrukken ze dat de kerk niet solidair genoeg is met de samenleving. Ook dan zijn we niet in staat om inhoudelijk te reageren en blijven we hangen in discussies over de vorm.
Als we toch eens boven het politiek-correcte gesprek zouden kunnen uitstijgen en het binnen en buiten de kerk weer hebben over Degene die lak had aan vormen. Dan laten we, zo fatsoenlijk als mijn vader dat doet, de politieke discussie links (of rechts) liggen. Zullen we in plaats van druk zijn met regelen meer van Jezus’ liefde, passie, geduld en erbarmen laten zien?
Eline de Boo is schrijfster met een missionaire roeping.


