Column: Verleiding

Het is verleidelijk om in deze laatste column van 2020 nog iets te zeggen over de zittende president van Amerika. Ergens denk ik: láát zitten. Maar vooruit, nog een keer, met woorden van verkiezingsfunctionaris Sterling. Zijn chef was door medestanders van Trump met de dood bedreigd, Sterling was woedend; volgens NRC-columnist Frits Abrahams stootte hij zinnen uit, niet samenhangend, wel klip en klaar: ‘It. All. Has. To. Stop.’ Ik werd er stil van.

Het is verleidelijk om in deze column te schrijven over corona en over het vaccin. Het vaccin, dat komt later wel. Maar het virus mag hier niet missen. Het houdt ons bezig, het weekt ons los van wat ‘normaal’ was. En tegelijk dwingt het ons om te blijven nadenken over wat eigenlijk ‘normaal’ is. Moeten, las ik ergens, die drie zoenen wel terugkomen? Is het normaal om zo massaal te vliegen? Is het verstandig om thuiswerken uitzondering te laten zijn? Ik hoop dat we wijs zijn en niet in de fuik lopen die Rosanne Hertzberger schetste in het NRC: we zoeken ‘razendsnel een vaccin om de plaag af te schudden en door te gaan alsof er niets aan de hand is’.

Moeten die drie zoenen wel terugkomen?

Het is verleidelijk om in deze column te somberen over de kerk-na-corona. Gaan ‘wij’ straks wel terug naar ‘onze’ kerk? Theoloog Henk Stoorvogel vraagt het zich af: ‘Mensen worden massaal losgeweekt uit hun relaties. Positief gezegd: ze hebben bijna een jaar lang kunnen oefenen om christen te zijn zonder de kerk.’ Dit laatste klopt. Maar is er ook niet zoiets als trouw? En zou gemeenschapszin, zo dominant zichtbaar in deze coronatijd en zo eigen aan kerkzijn, aan kerkgangers voorbijgaan? Lijkt me stug.

Begrijp me goed: of onze kerkgebouwen straks volstromen, weet ik niet. Maar ik denk en hoop dat er ook straks levende gemeenschappen van bewogen christenen zijn die niets liever willen dan schuilen bij God die trouw is. Laat Kerst maar komen. Ik kijk uit naar de zegen die over Nederland wordt uitgesproken: ‘God is er dit jaar bij, wat er ook gebeurt.’