Column: Leesbare brieven

Eline de Boo | 5 september 2020
  • Column

De tijd dat christenen herkenbaar waren door hun kledingstijl, WWJD-armbandjes of ichthusstickers is grotendeels voorbij. Dat is misschien niet zo erg, omdat die huisstijl niet altijd spoorde met de woorden en daden van de dragers. Paulus zegt dat we ook zonder die symbolen een brief van Christus zijn, voor iedereen te zien en te lezen (2 Korintiërs 3:2-3).

Missionair zijn is gelezen of herkend worden als iemand die Jezus navolgt. Dat is geen show, geen eenrichtingsverkeer, dat zou geen reflectie van Jezus’ levensstijl zijn. Hij was altijd in contact met anderen, gedreven door liefde, nederigheid en dienstbaarheid. In dit wederkerige proces is het nodig de mensen om je heen te kunnen ‘lezen’ om te weten hoe je hen kunt bereiken. En dat vind ik in dit coronatijdperk eerlijk gezegd erg moeilijk.

Misschien moeten we toch maar
weer WWJD-armbandjes uitdelen

De noodzakelijke afstand dempt onze zintuigen en voor we het weten onze harten. We verstaan de ander moeilijker en aanraken mag helemaal niet meer. Dat we minder van elkaar zien heeft niet alleen te maken met de maskers die we moeten dragen. Al vind ik het lastig om gezichtsuitdrukkingen te raden als je alleen iemands ogen ziet. Die ramen tot de ziel zijn toch vaker beslagen dan we dachten. Zeker wanneer het over corona gaat.

Ik kan moeilijk inschatten hoe mensen zich tot de huidige pandemie verhouden. De een ervaart het als een welkome pauze of zelfs een zegen, de volgende als een straf of minimaal een lastige storing van ons comfortabele leven. Het helpt als ik begrijp hoe iemand erin staat, maar mijn mensenkennis schiet vaak tekort. Zeker omdat door corona het contact met veel mensen minder intensief is. Zelfs online neemt het af vanwege digitale oververmoeidheid. Ook in de kerk kom ik niet veel mensen tegen vanwege beperkte toegang en een verbod op koffiedrinken. Paulus schrijft dat de gemeente een leesbare brief is, maar hoe maakt de gemeente dat waar in haar afgepastheid? Misschien moeten we toch maar weer WWJD-armbandjes uitdelen zodat we ons dagelijks afvragen hoe Jezus zich liet lezen, omringd door zieke, bange, kritische, overmoedige en al die andere mensen.

Over de auteur
Eline de Boo

Eline de Boo is schrijfster met een missionaire roeping.

Meest gelezen

Column: Vrijzinnig

Column: Vrijzinnig

Dick Westerkamp
  • Blog
  • Column

Er is iets nieuws aan de hand in Nederland. Kerken vinden elkaar. Muren die eeuwenlang mensen gescheiden hielden, vallen weg. Wie zou niet blij zijn?

Lees artikel
Redactioneel: Tot een hand en een voet

Redactioneel: Tot een hand en een voet

Ad de Boer
  • Column

We passen het beeld van de kerk als het lichaam van Christus, waarvan de leden niet zonder elkaar kunnen, graag toe op de plaatselijke gemeente: iedereen is daar nodig. Maar dat beeld geldt evenzeer voor de wereldwijde kerk.

Lees artikel
Column: Goed spreken over God

Column: Goed spreken over God

Eline de Boo
  • Column

Vloeken is in ons land onder christenen ongebruikelijk. Maar zo zuinig als we zijn met vloeken, zo zuinig zijn we ook met God de eer geven voor het goede.

Lees artikel
Column: Geluk

Column: Geluk

Dicky Nieuwenhuis
  • Column

Wat was leuk vandaag? En wat was niet leuk? Deze twee vragen behoren al jaren tot het ritueel als ik ’s avonds mijn kinderen op bed leg. Hoe simpel de vragen ook zijn, het blijft boeiend om naar de antwoorden te luisteren.

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief