Redactioneel: Wees maar bang

Soms heb je slechts een paar weekjes nodig om te ontdekken dat je banger bent dan je dacht. Het is mij overkomen, nu we volledig in de greep zijn geraakt van een epidemie die de ganse wereld tot crisisgebied maakte.

Toen even geleden de run op mondkapjes het nieuws haalde, maar ons land nog maar een handjevol coronapatiënten telde, sprak ik op het schoolplein een moeder. Of het terecht was, die gejaagde jacht op mondkapjes? ‘De Heer weet precies tijd en moment van mijn sterven’, zei ze. Ze citeerde Psalm 27: ‘Bij de Heer is mijn leven veilig, voor wie zou ik bang zijn?’ Ik mompelde iets bevestigends, dit was immers een volgelovig einde van alle tegenspraak?

De moeder kreeg in de dagen die volgden bijval in de christelijke pers. In het RD waar de hoofdredacteur getuigde dat ‘niet corona heerst, maar God regeert’. Even erna las ik dat een christenbroeder adviseerde ‘eerst je handen te vouwen, dan je handen te wassen’. Terwijl epidemiologen onbevattelijk onrustbarende scenario’s schetsten, infectiecijfers stegen, IC’s volliepen, beurskoersen kelderden en scholen sloten, kwam een ‘Gebed vanwege corona’ langs: ‘We willen vertrouwen dat het goed komt. We willen onszelf en anderen niet bang maken. Ons leven is uit en in uw hand. Behoed ons en bewaar ons. Amen.’

Dit was immers een volgelovig einde
van alle tegenspraak?

Ik zie mensen die het hartelijk meebidden en in vol geloofsvertrouwen deze oorlog in de ogen kijken. Er is herkenning en toch vind ik het moeilijk – voel me wankelen tussen angst, bezorgdheid, ontzetting en momentjes van wiebelig Godsvertrouwen. Onze huidige vijand is onbekend, onvoorspelbaar en levensgevaarlijk: één om serieus bang voor te zijn. De Bijbel staat vol bemoedigende teksten over angst, zielstrelende verzen zelfs, zoals in Psalm 56: ‘In mijn bangste uur vertrouw ik op U.’ Maar dit is niet het moment om ze te snel als een stel jongleerballen in de lucht te gooien.

Ben je bang? Kruip maar weg in je huis, spreek je uit, vertel het elkaar, vertel het God of breng het zwijgend bij Hem. Angst maakt afhankelijk en klein, het doet ons onze kwetsbaarheid en tijdelijkheid beseffen, zoals Okke Jager eens dichtte: ‘Verraadt ons aller angst zich niet, in wie het leven weerloos liet?’ Wees maar bang.