Redactioneel: ‘That’s normal’

Esther de Hek | 3 januari 2020
  • Blog
  • Column

In vijf dagen hebben we tientallen mensen ontmoet en gesproken. Een paar uur interviewmateriaal staat er op mijn telefoon – gesprekken met vrouwen vooral. Het verhaal van de christelijke vrouwen in India – ook wel ‘het gevaarlijkste land voor vrouwen’ genoemd – fascineert mij. Vrouw en ook nog christen zijn, hoe is dat, wie zijn zij? Ik schreef erover en ben bezig met meer verhalen. Over de door onrecht, verdriet en tegenslag getekende christinnen die ik ontmoette. En over hun veerkracht en geloof.

IMG_7915

(beeld Unsplash.com)

In dit stukje wil ik het niet over de vrouwen hebben, maar over een paar woorden die groot, met pen omcirkeld in mijn aantekeningenboekje staan. Ze sloegen in als een bom: ‘That’s normal.’ De woorden kwamen uit de mond van Aman, zoon van een predikant die in 2018 werd vermoord door een groepje hindoe-extremisten. ‘Hoe wreed en barbaars de laatste uren van zijn leven moeten zijn geweest, krijgen we op foto’s te zien: ik voel weerzin en kijk weg naar mijn aantekeningenboekje’, zeg ik er later over in een radiocolumn.

Die drie woorden zette ik in een vlaag van verbazing en ongeloof op papier. Aman, die naast me zat, sprak ze uit in reactie op de vraag aan zijn moeder of ze de daders van deze ijzingwekkende moord wel kón vergeven. ‘That’s normal’’, hoorde ik hem zeggen zonder het antwoord van zijn moeder af te wachten. Oftewel: dat doe je gewoon.

Alsof er een knopje omging, houdt sindsdien het geheim van vergeven mij bezig. Waarom lijkt dat daar zo moeiteloos en hier zo moeilijk te gaan? Op de radiocolumn over Aman kreeg ik een aantal reacties, alle met de strekking dat we vooral niet te simpel moeten spreken over vergeving. ‘Het is cultuur’, schreef iemand. En Bram van de Beek schreef in het ND over waarom mensen in Zuid-Afrika zo makkelijk vergeven: ‘Je wilt verder.’

Ik vind die reacties te makkelijk; voor vergeven van onrecht en schade bestaat geen universeel draaiboek, daarvoor is het veel te complex. Maar als de geloofsvrucht van vergeving in Nederland wat meer ‘normaal’ zou zijn, zou dat iedereen ten goede komen.

Dit artikel krijg je cadeau van ons. Probeer magazine OnderWeg drie maanden gratis. Meld je aan voor een Proefabonnement (Digitaal of Papier Plus).

Over de auteur
Esther de Hek

Esther de Hek is schrijver, schrijftrainer en oud-hoofdredacteur van OnderWeg.

Meest gelezen

Waren Adam en Eva de eerste mensen op aarde?

Waren Adam en Eva de eerste mensen op aarde?

Bob Wielenga
  • Blog

Henk Geertsema wil vanuit de Bijbel duidelijk maken dat de verklaring van de evolutietheorie over het ontstaan van de aarde niet in conflict komt met wat de Bijbel ons daarover vertelt. Adam en Eva waren niet de eerste mensen, maar dat is niet erg.

Lees artikel
Column: Vrijzinnig

Column: Vrijzinnig

Dick Westerkamp
  • Blog
  • Column

Er is iets nieuws aan de hand in Nederland. Kerken vinden elkaar. Muren die eeuwenlang mensen gescheiden hielden, vallen weg. Wie zou niet blij zijn?

Lees artikel
Hoe Mirjam haar ‘mannetje’ stond

Hoe Mirjam haar ‘mannetje’ stond

Bob Wielenga
  • Blog

Mirjam had moeite met Mozes’ unieke positie tussen God en het volk. Was zij ook geen profeet in eigen recht? Een Nubische vrouw werd slachtoffer van Mirjams verzet.

Lees artikel
Zending: dekmantel of bruidskleed?

Zending: dekmantel of bruidskleed?

Bob Wielenga
  • Blog

Vanaf het begin van onze kerken deden we aan zending, niet alleen ver weg in derdewereldlanden, maar later ook in eigen land. Denk aan de pioniersplekken die in allerlei wijken en buurten zijn opgestart. We doen aan zending, maar denken we altijd goed na over waarom we wat doen en hoe? Het nieuwe boek van Steven Paas kan ons daarbij helpen.

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief